
لابد منم؟
با دو تا بازیگر فیلم که دقایقی قبل سایمون، آنتونی رو کشت.
۷۰ درصد فیلم رو گرفتم. بوم. تبارک

توزندگیم. انقدر کار نکردم.

ولی مال منه. نگاه. این دقایقی قبل از پروپوزاله

ولی من حواسم اینجا نیست. دنبال بازیهای خودمم.
قهر کرده بودم با هزار و یک شب و یه عالمه آدم. اکثرشون رو ندیدم از اون به بعد. ولی وقتم پر شده با کلی آدم دیگه

نمیدونم چقدر حوصله یا حتی انگیزهی اینجا نوشتن دارم. یه جایی از وجودم داد زد پاشو زن
به خودت بیا
منم به خودم اومدم

تغییر همین زیر گوشمه. یه وجبیم.
از لاو استوری زندگی خودم چی میخوام؟ من یه دنیای کامل واسه فیلمام ساختم. واسه زندگی خودم میخوام چی بسازم؟ آره برگشتم توی این بدن.
راستش دیگه پول، مقام اجتماعی و هیکل ملت مسالهام نیست. نه که تاثیر نداشته باشهها، همیشه داره. نکته اینه کی بهم چه احساسی میده. کی مودبتره، مهربانتره، انسانتره!

آه. خیلی چیزها هست دوست دارم بگویم ولی اعتمادم را از دست دادهام.
یاد بعضی آدمها، برایم بیاعتمادی را تداعی میکند.
لازمش ندارم.
من به دنبال امنیتام.