
از روزی که تصمیم گرفتم، رها کنم خیلی چیزها رو، جا باز شد.
به هر حال کمد حقیقی و کمد عاطفی ما هم ظرفیتی دارد مشخص. از یه حدی بیشتر کش نمیاد.
چند تا چیز از دستم افتادند، شکستند. کمی تحصیلات، کمی دوراندیشی، کمی روابط انسانی.

روایت یک صاب تولد.
وقتی توی کیوسک عکس، یهنفسی هم نشستیم و چونهام رو روی شونهاش گذاشتم، اتاقک برقی زد، ما زاویه عوض کردیم. عکس دیگری گرفتیم.
در قصهی جادهی ابدیت، که او روحش هم خبر ندارد، عشاق قصه یکدیگر را در این قوطی میبوسند.
همدیگر را آنجا نبوسیدیم. شرم حضور دوربین چشمکزن بود یعنی؟
چهار عکس، دو سری، کلهی شکلکی و سرخوشی.

از انتخاب لباس، تا رنگ، تا گوشوارهها. پرم از تصمیم و نهایی کردن. چه روزهایی. حواسم را جمع کردهام.

از انتخاب پارچهها، طرحها و فرمها. مادر…چند فیلم با این پارچهها ساختیم.

سوشال مدیا، کمپین و این بازیها…
نمیدانم
فقط آمدم بگویم
دنیا از آن کسانی است که جدیاش نگیرند.