
همهی دنیا را بکنید صبحگاهان، نور و سایه، کمی موزیک، جرعهای قهوه، دفتر یادداشتم، بوسهی او بر گونهام، لبخندی که بر لبم بیاورد و چنین سرخوش و عاشقپیشه بیدار شوم.
جرات کردهام دوباره با احساساتم متصل شوم. یک ماه و نیم گذشته، چنان با کلاه تهیهکننده، عینک پول، زبان فروش زندگی کردم، که شسلی کوچک دلش گرفت. بله، شسلی بچهی کوچولوی درون من است.

این کودک درون من است. مامانم موشی صدایش میکند، بابا شهی جان، خودم از وقتی که همین قدری بودم خودم را معرفی میکردم شسلی.
شهریار، جانم
جان من
این کودک درون من است. این کسی است که قصه مینویسد، شیرینزبانی میکند، فیلمنامه مینویسد، کهن الگو میسازد. اگر شسلی خوشحال نباشد، ترسیده باشد، دلش گرفته باشد، قصه نمیگوید. من و شسلی مدام با هم اختلاط میکنیم. من از شسلی میخواهم نیازهایش را به من بگوید و او هم متقابلن به من در خلق یاری میدهد.
امروز، شسلی، درخواست کرد برای نوشتن متن، باید حتمن آن تیشرت مشکی نرم محبوبش را بپوشد. لباس در صف ماشین لباسشویی است و دادهگر بزرگسال با همین بلوز طوسی و موهای فر روی هوا خوشحال است. گفتم فسقلی، اذیت نکن. جواب نداد. لباس در ماشین است الان.

شسلی، عاشق کلاه بافتنی است. وقتی میخواهد بنویسد، خلق کند، بزاید، با تیشرت نرمش، جوراب بلند میپوشد، کتانی ورزشی، کلاه به سر میگذارد. امنیت میگیرد میرود به جدال کلمات.
اصل اول خلق، امنیت است. اگر نیازهای اولیه مثل آب غذا دما صندلی موزیک لباس تامین نشود، راه ندارد بنویسم.
هفتهی پیش رو، هفتهی عبور از نسخهی پنج به شش است.
شنگولم دور خویش میچرخم و قرار است بترکونم!

دور خویش میچرخم و لباسها در ماشین لباسشوییاند که بابا زنگ میزند. من و بابا زیاد حرف نمیزنیم، ولی هر وقت بهم میرسیم، عمیق میشویم. گفت دلش برای پدر و مادرش تنگ شده که چندین سال است فوت شدهاند و رخ روزگار موفقترین بودنش را ندیدند. درکاش کردم. من هم برایش از مسیر فیلم گفتم. تردیدهای کنونیام، این که انتظار داشتم الان خانه خریده باشم در امریکا، استودیویم صدا کرده باشد و نتورکم را داشته باشم.
بابا، بابا، بابا، من چقدر خوشبختم که دختر توام. چقدر خوشاقبالم که از تو درس زندگی آموختم. پدرم، مدیر درجه یکی است در صنعتی که کار میکند، زندگی شلوغ، پر مسوولیت و همواره در حال سفر از شهری به شهر دیگر دارد. بابا و من در باب مدیریت زیاد حرف زدهایم. حقیقتش، اگر دو ور شخصیت مرا در والدینم جستجو کنی، این روحیهی جنگجو، جاهطلب، مدیر، سختکوش را از این مرد نازنین آموختم.
بماند شهریار، که کمی برایش نق زدم، بابا! عقبام!