
قلبم
روحم
روانم
جسمام
به رنج آمد از این همه بزرگسالی، این همه منطق، این همه استواری، این همه سنگ، این همه خاک، این همه اطمینان.
شهریار
باید جاری شوم.

عنصر وجودی من آب است؟ آتش است یا باد؟ اگر بگویم مدام رنگ عوض میکنم چطور؟
الان، همین الان، که از غذای محشر همساده سیرم، در بغلاش گریه کردم، عر زدم، فحش دادم، شکوه کردم از بیمهری روزگار، عنصر وجودیام آب است. من اگر بخواهم استوار باشم، سنگ نمیشوم، یخ میزنم. میشوم کوه یخ، که بتوانم استوار باشم و چیزی مرا زمین نزند. پس حال، که در این مسیر معنویت بازگشت به روح خویشام، آرام آرام یخام باز میشود، اشک میشود، جاری میشود، تا دگر بار بتوانم رودی شوم، بر پهنهی امن زمین. تا دگر بار باران شوم، ببارم، ببارم، ببارم.

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ.
انقدر تحت فشار بودم که سیکل هورمونام بر هم ریخت و ده روز زودتر از موعد، میگرن گرفتم و پشت بندش پریود. این را وصل کنید، به کاهش وزن ناگهانی، یعنی هشدار!
هشدار که بدنم، روحم، جانم، اعلام مرخصی استعلاجی دارد. برویم سراغش.
برای ده روز پیش رو، قرار دارم که آرام بگیرم. اضطرابهایم را کنترل کنم، موفقیتهای کنونیام را جشن بگیرم، آرت خلق کنم، ورزش کنم، نقاشی بکشم و عشق دنیا را ببرم که…شهرزاد! سلام! ما امریکاییم، سه قدمی فیلممون، فیلم سینماییمون، به انگلیسی برای مخاطب جهانی!
هی هی هی! توله!
میدونم خودت هم در حیرتی. وقتشه لذت ببری.
بیا واسه ده روز، به جای کلنجار با بودجه و غذا و بیمهی فیلم، بریم سراغ کاری که اصلن خود خود خود خود خود خود عشقه! قصه!
بله! من اصلن اومدم این اپیزود چون این قصه رو میخوام بگم. چون مهمه. چون بلدمش. چون میخوام یه فیلم بسازم، پر از احساسات!
چون بلدمش. چون روح من این همه احساس کرده که برسه اینجا. چون آرت من قراره احساسات برانگیزه.

میریم واسه ده روز بازیابی خلاقیت، بریک از واقعیت و آشتی با خویش!