
مود حقیقی همین است و بس. ان به سر در زندگی و تامام.
خوش آمدیم به شب پانصد و نود و ان. یه ده دوازده تا ان بگم، از این وضع ان زندگی، اخبار ان، روحیه ان، عذاب الوجدان ان، افسردگی ان. تعطیلات میان ترم ان.
ان به همه چی.
برداشت دوم. تق
خوش آمدید به شب پانصد و نود و دوم یا دنیا دنیا هذیان. ای بابا. باز که نشد. از ۲۰:۳۰ یاد بگیر. مجریهای خرابصفت، میان صاف تو چشت نگاه میکنن، از قیمت مرغ میگن، انگار نه انگار آیدا رستمی و دنیا فرهادی و ترانه علیدوستی، اخبار امروزشونه. تو هم بیا تو چشم مخاطب نگاه کن، مثل سگ دروغ بگو. بگو حال همهی ما خوب است. بگو، زندگی زیباست. مرغ پنج تومن ارزان شد و خاک به سر امریکا.
برداشت سوم
خوش امدید به شب پانصد و نود و دوم.
در این قسمت، فارغ از هر قضاوتی از شما، با فرض بر اینکه میدانید، تا جایی که وقت و توان دارم، برای آزادی میجنگم، قصه را خواهم گفت. این قصه راجع به چیزهایی است که نشد و نتوانستم و نمیدانستم و نگفتم. نه فقط از انقلاب بیرون، بلکه انقلاب درون هم، خواهیم گفت.
وقتی مهسا امینی را هنوز نکشته بودند، تازه به زندگی مهاجرانهی پسا کرونای بعد فیلمسازی عادت کرده بودم. با بحرانهای همیشگی دست و پنجه نرم میکردم و تازه داشتم خودم را برای سال سوم، تحویل یک دورهی تحصیلی، تدوین فیلم و کار یافتن اماده میکردم. مهسا امینی را که کشتند، ویدیوی زمین افتادنش، زد زیر خاطرات چهار بار دستگیریام، در وزرا. حال شرحاش را ندارم. ولی نوشتم، مهسا من از آن اتاق زنده در آمدم تو نه. گریه کردم، مثل باقی جنایتهای این سالهای این بیشرفها. مهسا کرد بود. در دفترم نوشتم، دختر کرد را کشتند.
این اولین تصویر از هزاران تصویری است که در این سه ماه سیو کردم. مهسا را کشتند و ملت برخاستند و ما، ماتمان برد.

زن، زندگی، آزادی. این یکی از هزاران پوستر این روزهاست.

هنرمندان کنار کشیدند، هنربندانی مثل بهاره رهنما، اسکی روی خون ملت. پروموت کردن فیلمش در این میانه.

کشتار شروع شد. جنایت و جنایت و جنایت.

همه از شجاعت ایران گفتند.

حیرت کردیم از غیرت.
برد ساختیم و رفتیم با جمعیت همراه شدیم.
دوست و دشمن شناختیم.
ترمهای سیاسی یاد گرفتیم و وزه اخبار شدیم.

اسماعیلیون برپاخاست.
التماسهای مجازی از جلادان. بیانیه و امضا پشت امضا.
نیکاها. صدها نیکا. زیر شکنجه، تجاوز، اعتراف.
قهرمانان، ورزشکاران.
شب شریف عر زدیم و هشتگ.
حالا، دیگر از اذان صبح میترسیم. از بانگ سپیده. از بیدار شدن به خبر اعدام. خبر کشتار.
حالا دیگر، شنبه، یکشنبهها، تایملاینم پر است از پرچم شیر و خورشید و شمع و فراخوان.
ولی راستش. ده روز است، نمیتوانم بخوانم. فقط رد میکنم. خبرها را، گریهها را، کابوسها را. فکر میکردم آرامتر شوم، یا این فاصله. انفعال مرا بلعید.
لابد، به حق و ناحق، بر زندگان سرزمینهای آزاد، با اینترنت بیفیلتر، سهم بزرگتری وارد است، ولی شهریار.
من امید را گم کردم.
من ناامیدی را رها کردم.
من بچهام بر سر دار نرفت.
من خواهرم را به خاک نسپردم.
من برادرم در خون نغلطید.
من، یک مهاجرم. این ور اقیانوس. که برایش معنای امید و ناامیدی از دست رفت. یک مسافر، که یادش رفته بود خانه، کجاست. وطن، چطور آتشت میزند.

من قبول کرده بودم که دورم، که قطعم. وطنم را گذاشته بودم لای آلبوم کوچکم.
الان، به هر دم، در این بیوطنی، صدایی مرا میخواند که آهای مهاجر! هی مسافر! دختر ایرونی. ایرانت تو آتیشه و هشتگ زدن، هیچی نیست. هیچ.

در دل من، هزار مسافر دیگر، نام وطن است و هزار پرندهی امید و ناامیدی.

ننگ بر این کلمات. که گویا نیست. بشکند قلمی که ننویسد از این ظلم.
شهریار.
من، تامامم. نمیدانم چطور مبارزه کنم.
