
یک ماهی هست، که مدام مینویسم و دکمه را نمیزنم.
یک سالی هست، پنج خط در میان مینویسم.
پنج سالی هست، مهاجرت کردهام.
دسامبر است. من پنج دسامبر قبلتر رسیدم.

با بلوزی که رویش نوشته بود، عاشق شو، نیویورک.
من، پر امید و آرزو، همیشه عاشق عاشقی کردن بودم. دوست داشتن و مهر ورزیدن را ستایش میکردم و حال، آمده بودم، سرزمینی دور. سرزمینی که در قصهها، مردی عاشق این زن مسافر میشود و جهان انگشت به دهان میماند که چقدر باید همه تاب میخوردند و در نقطهی درست فرود میآمدند که این دو دلدار، همدیگر را به زمان درست، به جای درست ببینند و خب…رویای قشنگی بود.

کوچک بودم یا کودک بودم؟ بیست و هشت سالگی تصمیم رفتن گرفتم و که از نو بسازم. فکر میکردم همه چیز را بلدم. هیچ نمیدانستم. هیچ.

فکر میکردم به بشکن زدنی کشف میشوم. استعداد درخشان، هنرمند جوان. کلهی پر باد. بخش زیادی از تواناییهایم، در ترجمه گم شد، باقیش در مرزهای هوایی.

محبوبیت از دست داده، جایش را داد بک باره به یک دنیا خجالت، گوشهگیری. تا جایی که چند روز اول، در دانشگاه در ماشینم غذا میخوردم.

مدرسه، درس، باز پس دادن مشقهای قدیمی و قرقره کردنش این بار به انگلیسی.

خیلی امید داشتم. خیلی دلخوش بودم و شاید. هنوز، این حقیقت تلخ را قورت نداده بودم، که جهان، جهان دودوتاچهارتاست. چه قبولش داشته باشم چه نه، ملت همدیگر را بر اساس قواعد مالی میسنجند. عقم گرفت. از امریکا. از دنیای جدیدی که فهم کردم.

من، ولی، با قواعد خودم بازی کردم. با قواعد دیگران اما، کاری نمیشود کرد. ملت، تو را میسنجند، قضاوت میکنند و کسی برای خوش قلب خوش خنده تره خرد نمیکند، اگر ماشینش نو نباشد.

شاید فکر کنی دارم مظلومبازی در میآورم. یا حتی خودم را از آنچه هستم، با انسانیت بیشتری تعریف میکنم. من هم، مثل باقی آدمها، مثل تمام انسانهای شریف و غیر شریف، چاله چوله دارم. چیزی که میدانم این است که برای مادیات، تا اینجا، ارزش چندانی قائل نبودم و در ملاقات آدمها، سعی میکردم فهمشان کنم و روحشان را ببینم. زیادی رویابافی است؟ بود. روزگار ادبم کرد.

زندگی فر خورد و قر خورد و من، مثل تکه چوبی بر موج، هزاران باره به صخرهها خوردم. هزاران باره تکهپاره شدم و هزاران باره زخم شدم.

اولین شغلم، دستیار تدارکات و سالاد درست کردن در آشپزخانه کمپانی فیلم. وقتی فیلمم اکران بود در ایران و فرش قرمزش به راه. یادم هست، این لبخند، نور فلورنست، را بخاطر سپردم و گفتم، پرنده، موقت است. تمامش.

من، با دو چمدان آمدم و هیچ وقت دنبال لباس جمع کردن نبودم. آنچه پول ساخته بودم در دههی بیست، تمامن خرج سفر شده بود. فکر نمیکردم، روزگاری، همخانهام بگوید، آخی چرا لباس نداری.

دوستهای جدید و رندوم ساختن، رفت و آمد با ملتی که در حالت عادی مسالهات نیست یا همفاز نیستید، معاشرت میکنی. دنیایت میشود اینها.

همخانگی با سگ همخانه، فهم این که کجا ایستادهام با جامعهی امریکایی. کامنتهای سفت، تلاش برای انگلیسی حرف زدن. انگلیسی پختن، انگلیسی خوردن، انگلیسی بودن.

الکل؟ دیگر مثل اوایل بیست حال نمیداد. رفقایم نبودند. آدمها غمگینم میکردند و یادم میانداختند که هی روزگار، این ملت توست.

مشنگ بودم؟ لابد هنوزم هستم. دختر کاسه به سر، نگاه به افق. چطور تاب بیاورم؟ چطور از نو خودم را ساختم؟ چرا فکر کردم میتوانم؟ چطور توانستم؟

ذهنیتام، میگفت تو برندهای. تو خوبی. موقت است. یک روز، دو روز. یک سال.
شد پنج سال؟ عوض شد؟ عوض شدم؟ آری. نمیدانم چطور تاب آوردم ندیدن خانوادهام را. دلتنگی نکردن و چسبیدن به امروز را.

کووید شروع شد و قرنطینه و گیر افتادن عاطفی با آدم اهل بازی و دغل. دلم برای عاشقی تنگ بود و فکر کردم او آدم درستی است. نبود. نیست. من هم، ساده بودم، دلم هنوز گرم بود به خاطرات شیرین عشقهای قدیمام. باورش کردم. خواستم باورش کنم.

اگر برگردم باورش میکنم دوباره؟ با این قلب؟ نه. با آن دل مهربان. هزار بار.

اولین عکس خانوادگی بدون من را برایم فرستادند. احساس کردم پرت شدم بیرون از خانواده.

مراقبت کن از خودت شهرزاد. تنهایی. فقط خودت را داری.

با جیب خالی سفر رفتم. آرزوی دوست کردم.

تراشکاری کردم، نجاری و کارگری در استودیوی هنر دانشگاه.

دیت کردم. امیدوار شدم به دوستی. درآمدم.

چسبیدم به رویاهایم. به آنچه برایم امنیت میداد. تنها نقطهی امن، خودم ماندم و اهدافم.

حالا تو فکر کن، در تمام این روزها، خانهات را با دیگری مشترکی.

اشکی از شراب. شبی طولانی.

یاد گرفتم که این منم. با همهی چالههایم.

و تمام رویاهایم. با علم به زوال زیبایی.

با علم به کوتاه بودن جوانی.

زندگی آنلاین و رفقای آنلاین ساختم.

بارها، سرنخ غلط دنبال کردم. انقدر رفتم تا یاد گرفتم بی احساسات ملت را فهم کنم.

هزار و یک شعر نوشتم. برایش. برای خودم.

بخشیدم. عبور کردم. زار زدم.

بلند شدم؟ گاه نه. سینهخیز رفتم تا ابدیت.

مهمترین جایی که برخاستم، فهم تنهایی عمیق انسانی است.

دلبری و بازی سر جایش، اما، تعریف ما، از تایید دیگران برنمیخیزد.

در معاشرتها، مهمانیها، سفرها، تنها ظاهر میشدم و یاد گرفتم چطور بهترین دوست خودم باشم.

و در تمام گریهها، بیقراریها، آموختم، میتوانم بدترین دشمن خودم باشم.

افکار سیاه زیادی قرقره کردم.

میلیون بار، خودم را سرزنش کردم.

میلیون بار، بخشیدم. روح تکه تکه را چسباندم. پذیرفتم جایگاه اجتماعیام را باید ارتقا بدهم.

آدمهای غلط را با آب سپردم. دلم جایی برای خشم و نفرت ندارد.

با مرگ کنار آمدم.

زندگی را به سلامتی و جوانی بلعیدم.

بدنم را از نو ساختم.

هنوز مرددم؟ گیجم؟ البته.

هنوز باید پارو بزنم؟ میزنم.

این منم. نمیدانم از این آلبومی که ساختم کدام عکسها اپلود شد. ولی این منم. گریان. روز اول سال نو.

این بار جوابها با من است، شهریار. میتازم تا ابدیت