
آه و آخ و اوخ ای عشق ای عشق چهرهی آبیات پیدا نیست.
بعد از ملنگی دیشو، زندگی زامبیوار امروز، چرت بعدازظهری که پر بود از خواب رندوم و شاید چند پلان از چیزهایی که میخواستم اتفاق بیفتند.
چطورم؟ تو چطوری؟
من، در حال مبارزه با ایدهی وسواس جدیدم هستم. مغز تخمسگ، سوژهی جدیدی برای نشخوار ذهنی ساخته و دروغ نگویم، از ۶ صبح، پای فک با آبجی، در مغزم قل و تاب خورد، تا همین الان که از زیر دوش در آمدم و گفتم زن به خودت بیا! کلی چیز مهمتر هست بهش فکر کنیم. شسلی درونم گفت، اه! چقدر شما آدم بزرگها خسته کنندهاین! راست میگه. شسلی دوست داره رویا ببافه، به معشوق گوگولیاش فکر کنه، موزیک رمانتیک گوش بده و کیف لحظه رو ببره. بیرون مثل اسب داره بارون میاد و طوفان عصری که تموم پروازها رو خوابوند رو تامامش رو خواب بودم.
بریم سراغ وسواس
چشانتظار
پدر محترم نازنین محشرم، در فصل کودکی ما، خوش قول نبود. زنگ میزد خانه که من الان راه میافتم. علیالقاعده باید ۱۰ دقیقهای میرسید و بیشتر از این حرفها طول میکشید و من هم که از همان عنفوان، آنتایم بودم، مینشستم دم پنجره، منتظرش. یک شعر هم داشتم، من پوشیدم، آمادهام، منتظر بابامام!
با این کودک درون که از چشانتظاری زیاد رنج کشیده، در بزرگسالی، از منتظر جواب ماندن، کلاف تخماتیک میشوم. کافی است در آن لحظه، آن آدم و آن جواب، مسالهام باشد، مجنون میشوم انقدر گوشی چک میکنم و ریفرش میکنم.
این وسواس من است از ۱:۴۵ صبح دیشو الی ۳ صبح. از این طرف هم، از ۶ تا الان.
حالا، نکته کجاست؟ خود جواب، خود توجه، از جایی به بعد مسالهام نیست، جایی از من که قلقلک داده شده، دماغش را چسبانده به شیشهی پنجرهی طبقهی چهارم خانهی خیابان فرهنگ، چشانتظار پیکان سفید پدرش بپیچد در محله.
این چند ساعت، آن جای شسلی کلاف بود. بعد از خواب، بچه غذایی که خوردم و یک دوش، حالم جا آمد که دادهگر، بیا این شسلی را یک بغل قشنگ بکن. دلش باز شود.
میفرمان ددی ایشیو. همه جنونمندیم. از آنچه خانواده کم و زیاد گذاشتند، به زعم آنچه در توانشان بود.
خلاصه. کمی مانده تا نه شب و در خیابان هنوز باران میبارد. من، فکر میکنم به کودک درونم و اینکه امروز تنهایش گذاشتم دم پنجره.
ارزشمندی ما، بر اساس رفتار دگران تعریف نمیشود.
اگر اوضاع چنین نیست که میخواهیم، نباید خودمان را به عنوان تنها معمار دنیا سرزنش کنیم.
همه، راهی برای خویشآزاری داریم. شرم، گناه، سرزنش، مردمشادکنی، حسادت، اندوه، ناامیدی، اضطراب، فرافکنی.
چمدان بحران من، خودسرزنشگری است. حتی در مواقعی که اوضاع به دستم نبوده. همین که در آن موقعیتم، حالم خوش نیست.
چه برسد که سر سوزنی اختیار بر من تعریف شود.
میدانی شهریار.
بروم دوباره در رابطه، میگویم از روز اول، هی. ببین. کودک درون من، انتظار دلگیرش میکنه. باهام حرف بزن.
پ.ن
خروج میکنم هر جمعه از دایرهی امنم. هر جمعه، پشت میکروفون، از نو خود را ابراز میکنم.
پ.ن ۲
تلاش میکنم. که وحشت نکنم. از آماتور بودن در استندآپ. همه چیز تمرین و زمان میطلبد.
پ.ن ۳
زیبایی، ارزشمندی و محشری در قلب ماست. نه در دریافت تاییده از دگران
پ.ن ۴
برو ببر کوچک
بدر
ببر
بجنگ
و زیر نور ماه عشقبازی کن