
نچ
هیچ وظیفهای کردن هیچ کی نیست
ما میتونیم یه مشت تباه باشیم یا قشر فرهیخته.
فاک ایت ملت ما رو تو کدوم دستهبندی میکنند. یا اصلن حتی خودمون فکر میکنیم چی هستیم.
مهمترین
اینه که
ما مواظبیم.
وسط نوشتن این چهار تا خط، ذهنم رفت سراغ بحران سپریشدهی هفته پیش. اوف

تا وقتی هستن، باشن.
منم تا وقتی هستم که باشم.

یه توپ تنها تو کوچه
چند ماهیه تنهاست

یه دنیا کاغذ و نسخه و فیلمنامه از انتهای زندگیم دراومد.
الان انگیزه چیه؟ انقدر دور بود این حکایت فیلم سینمایی ما. که رسیدیم یه ماهیش، باس تصمیم گرفت چه کنیم.

هدف، مشخصه. اعتماد کن. به این ده سال گذشته. به این همه پایکوبی. به این همه زحمت.
بیشتر و بالاتر و خفنتر از فکرت.
امروز، نسخهی دو متن اومد دستم. آقا! خانوم! باورتون نمیشه اصلن نمیفهمیدم چطور ممکنه از اون به این رسیده باشم. ماراتون «ماچ کردن» متن پیش رو هست و مطمئن شدن از این که تموم یادداشتهای دو سال پیش رو یه نگاه میاندازم قبل از آغاز.