
وقتش بود برنج بپزم.
محتویات فریزر و یخچال سرشماری شد. چند سیبزمینی، چند بادمجان فریزری، یک لیمو ترش، یک پرتقال. سیب سبز، شیر سویا، بروکلی، یک کیسه پیاز، یک پنیر نصفه، یک سس خردل، آب پرتقال. نان، تخممرغ و برگر جایشان خالی است.
تصمیم دارم تا تمام کردن تمام خوراکیهایی که این ور و آن ور، جاساز شدهاند، چیز جدید نخرم، مگر به ضرورت.
باید ساخت و عبور کرد و گاهی ریدش تمام بشود، برود.
۱. با من باش؛
تمام بشود برود؟ رنج است؟ زندگی برای من رنجآلود نبود. تا همین یک سال پیش گمان کنم. تا شنیدم از صدای امن دوروم که «انان. همهشون. زندگی هم که تخمیه» روزی صد بار. با خویش تکرار میکنم. چقدر سخت. چقدر ناراضی و چقد ناعادلانهاست.
۲. کی میرسیم؟
تموم شه بره؟ آره بابا این مرحلهاش سخته. بزنیم جلو ببینیم اون بعدیاش آسونتره؟ باحالتره؟ به چیزهایی که میخوایم میرسیم؟
۳. آخه بگو چجوری؟
چطوری این گند رو زدی؟ والد درونم پرسید. با چوب و تیشه و تیرآهن به جان کودک خاطی افتاد و عزت نفساش را تباه کرد، تباه!
تموم شه بره؟ این جاش رو منظورته، آره؟ این جایی که توی این تجربهی گندهی زندگی، نمیتونی یه لکهی کوچیک جوهر پسداده رو تحمل کنی؟ کی گفته نمیشه و نباید اشتباه کرد؟ همه گیج میزنیم. همه.
هر بار هم در موضع بخشش خویشام، مهربانتر میشوم. دم، بازدم. دم، بازدم. دم، بازدم.

۴. بخشودگی
با چشم بسته و قلب باز، به خودم دلداری دادم. کم مانده. بدان اگر الان برایت، انقدر کوه بزرگی است. داری آرامآرام زمیناش میگذاری. از یاد مبر.
۵. عر بزنی، عر نزنی
عر زدن دانی چیست؟ تمرکز انسانی برای بروز تمام اندوه، بغضهای ناگهانی و اندوههای سرکوبشده. در این شرایط، وقتی انسان، فرصت ابراز ناراحتیهایش را در قالب اشک/فریاد/مویه/سوگواری ندارد، تبدیل میشود به بمب غصه. هر چیز کوچکی احساساتیاش میکند و آستانهی بروزش، کوچکتر.
سپس، آری، (با همین ادبیات فاخر، مادرفاکرز)، سپس، آری، مینشیند همان آدمیزاد، خودش را انگولک میکند با نوشتن، اشکاش در بیاید، و با بلندترین صدا، بپاشد. بعد هم فین فین، دستمال کاغذی، آب خنک. بوی پلو بادمجان میآید.
۶. فولد
دومش سنگینتره؟ وزنه موفقیاتت یا شکستهات.
فاک ایت. شکست منو به گاوداریهای گاهگاهی حواله میده. موفقیت، خب. ولی قصه اینه که (میگن این جملهها از «ولی»به بعدش اصل قصه است)
ولی قصه اینه که
چیزی که قابل جلوگیری بوده، حرصم میاد شکست بخوره.
حالا. قصه کوتاه
نباید اون دست رو بازی میکردم.
خودم هم از همه بهتر میدونستم. نمیتونم. نمیشه.
دیدی حالا؟! سوپر وومن! همه محدودیت دارن! مهمترینش وقت!!
۷.سیال
کسی که در حرکته، خطا میکنه. اگه تعداد و حجم خطاهام بیشتره، چون به صورت آماری هم تعداد حرکت بیشتری توی دنیا انجام میدم. پس، بخشی، شک و تردیده.