
تولد سی و سه رو میگیریم. زندگی رو ترتمیز کردیم، فیلم داره میچرخه.

یادداشتهای رندوم، خوابهای عمیق، رویاهای ژیگولی.

پذیرش حق حقیقت روزگار. پذیرش تنهایی وجود انسان، قدرت انتخاب، شعور عاطفی.

دوباره پذیرش کودک بودن، کودک شدن.
دخترک قرمزپوش نیموجبی و دنیایی که از در خانهی مادرجون تا در خانهی مادربزرگم. دنیای من همین بود.

شهرزاد.
این قصه رو بگو و برو به ادامهی روز برس
روزی روزگاری
شهرزاد قصهگو، که از بیوفاییها و بهتخمهای بخصوص شهریار به تنگ آمده بود، تصمیم گرفت، دیگر قصه نگوید.
بله.
شهرزادی که با قصههایش تعریف میشد، دیگر قصه نگفت. به سکوت نشست به تماشای هیچ.
به تماشای عدم.