
حیاط پر از ته سیگار شده بود. یه هفتهای بود که فرار کرده بود به آغوش بوگندوی نیکوتین. دومین پاکتش رو که دیروز خرید از یه پمپ بنزین. متاسف هم نبود.

ریههاش رو پر از دود تخمی سیگار میکرد. احساساتش رو، فرو میکشید، با بلعیدن دود و میفرستاد به جون ریهی بیگناهی که تا ده روز پیش روی تردمیل دست و پاش رو کش میداد.

حیاط پر از سیگار بود و سردرد گرفته بود از دود. ولی باز میکشید تو.
دردی که به درد و با درد آغاز شد.
احساس شنیده شدن و فهمیده نشدن همزمان.
فکر کرد به این که اگر همهاش یک بازی بزرگ نباشد چی؟ این که آدمها خاکستریترینند. نه به شفافیت و بلوریت نگاهش دههی بیست، نه این دیوار بتنی که بین خودش و آدمها میدیدبد و گاه میآمد لب دیوار، بالای قلعه، گیساش را میانداخت پایین. راپونزل، راپونزل، بیا بالا. شوالیه از گیس او بالا میکشید و در آغوشش میکشید. گیساش را از دست شوالیه بیرون میکشد دوباره و هزار باره. دست به کمر میزند «چرا باورت کنم؟»
چرا باورت کنم!؟
مگه جز این که همهاش یک بازی بزرگ است و تو هم مرا یک همبازی سرخوش میبینی؟
مگر جز این است که بارها و بارها لینک این وبلاگ را فرستادم برای آدمهای اطرافم. که نمیتوانم. بلد نیستم بیایم از این قلعهی تنهایی بیرون. تو بیا بالا و مرا بخوان.
راستش را بخواهی، چند روز است دارم فکر میکنم دوست ندارم کسی مرا در کانال تلگرامام بخواند.
اگر کسی تا اینجای متن رسید، من در آن کمد را میبندم. خواستید بیایید در ویرگول مرا بخوانید. یا اصلن نخوانید. چقدر گیس و دم و طناب و نخ و کلیدواژه بگذارم برای آشنایی؟
راستش، با آن چه این هفته دیدم، فهمیدم، کسی بخواهد خودش را به تو بشناساند، از عکس بوسیدن زن سابقش را نشان میدهد تا عکس میمونبازی دوران کالج.
کسی بخواهد، واقعن بخواهد، راهش را مییابد و من از دست و پا زدن خستهام.
از تلاش برای متصل شدن، باز گذاشتن در، ناز و نیاز.
بر سر شجاعت چه آمد؟ چه شد کنجکاوی را باختیم به تنبلی؟ به یک زندگی سهلالوصول، هلو برو تو گلو.
هنوز دارم به پهنای صورت اشک میریزم. از خداحافظی با یک کانال تخمی تلگرام.
در این دورهی زندگی، یا شاید تا ابد، برای این بخش از وجودم، نه تماشاچیای میخواهم که خودم برایش بلیط بخرم. در قلعه باز است. من دیگر برای کسی گیس از پنجره نمیاندازم.
دیگر، کلمات، راه فتح گیس ما نیست. زندگی واقعی رفتارهاست. حقیقت، همین است.
عر مفصلی زدم. هنوز ۱۱ صبح نشده. بروم چهار تا لیوان آب و مسکن بزنم که روز اول پریود هم هست و هورمونها، میشوند اشک، پدسگا!