ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

شب پانصد و سی و یکم یا انضباط

خود فیلم‌سازی که قربونش برم، کار تموم وقته. عین نوزاد شب‌بیداری می‌طلبه، عین یه بالغ، واسش وقت می‌ذاری از عدد و رقم بگه. عین یه والد باید بشینی غلط دیکته‌اش رو بگیری.

بعد حقیقتن، من زندگی دیگری هم دارم.

بچه‌مدرسه‌ای‌ام هنوز. دو تا واحد خوندنی نوشتنی برداشتم این ترم. زنان در بحران‌های جهانی، تئوری‌های جنسیت. پر از مفهوم جدید، لغت جدید، محتوای نو.

این وسط، یه لپتاپ جسد شده هم داشتیم که ما رو یه هفته‌ای حیرون کرد.

در همین میونه، از سر شغل نان‌آور مستندسازم، صدام کردن شری، مصاحبه بیا بگیریم. بگیریم آقا، بگیریم.

باقی‌ خورده ریزها رو حوصله‌ام نمیاد و شمام دو دقه اومدین دلتون وا بشه، چه کاریه.

می‌خوام بگم، از ترس جونم، همه رو نوشتم. شد چهار صفحه آچار. این ده روزه، تو سر کار زدم، تو سر مشق زدم، این وسط بازنویسی کردم.

چجوری می‌گذره این روزهام نمی‌دونم. خوشحالم؟ آره.

راضی‌ام؟ نه صددرصد.

خواب غریبم رو واسه مامان گفتم.

به یک باره، روی استیج تاتر بودم. نقشم، نقش جامه‌دار ۲ بود. نه متن را از قبل به من داده بودند، نه تمرین، نه دیالوگ، نه میزانسن. جامه‌دار ۱ را دنبال می‌کردم. به انگلیسی است درام. لباسم هم، نادرست است. در عجبم چرا اصلن مرا فرستادند روی سن.

ملت تشویق‌مان می‌کنند. ترسم از عدم آمادگی روی سن ریخته. فردایش قرار است ساعت ۶ تمرین کنیم. ۶:۲۵ گیج زنگ می‌زنم به کارگردان و ساعت‌ها بحث می‌کنیم که او اصرار دارد تو‌ مناسب نیستی و نبودی. من می‌گویم گروه تو اصلن با من تماس نگرفت و چرا گفتید یک باره بروم روی سن. من روحیه‌ی جمعی دارم.

چرا ‌ و چطور؟ بوم، پشت صحنه‌ی تاترم و می‌خواهم تمرین را پیدا کنم. در کانال‌های در حال ساخت پشت سن، تنگ و ترش، با پله‌های شل، کاسه‌ی دستشویی نو و یک عالمه بوته خار، دنبال مسیرم. گم می‌شوم.

در کانال فلزی تنگ، دنبال درم، پنجره، صدا، خلاص، رهایی.

سرنوشتم مرگ در کانال خواهد بود. در همان ظلمات خواب، چشم می‌بندم که با نیروی اراده زنده شوم.

مامان می‌گوید، طبیعی است انقدر احساس خفقان کنی. روزهای پرفشاری است.

کمی بروی جلوتر، در خواب‌هایت کانال می‌رسد به نور، به یک دشت سبز.

چشم‌هایم را می‌بندم و به رستگاری در شاوشنگ فکر می‌کنم. به خلاصی.

مامان می‌گوید، پر از نور، درخت‌های قشنگ.

آه، شهریار

شهریار

می‌دانی. من غر می‌زنم که سینما سخت است. ولی کاری جز این نمی‌خواهم و نمی‌دانم.

فکر می‌کنم، گاه، اگر مهندسی شهرسازی را ادامه می‌دادم چه می‌شد؟

هوم. لابد هیچ کدام از این‌ها، این شکلی، نبود.


هزار و یک شبشهرزاد قصه گو
۵
۰
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید