
عکس جنبهی تزیینی دارد. عکس باس باشه که نوشتنم بیاد.
اهل بیت، رفقا، خوانندگان فهیم، دوستای ژیگول، سنجابهای کوچه، پرندگان، پاپیهای خونه روبرویی، لیست کارهای کمپین، سلام!
سلام به خانهی تمیز، آینهی براق و هر چیز که در جستن آنی.

خلاصه، سلام. چند روز پیش، با دوستی حرف میزدم که بیست و چند سال پیش که من، شسلی کوچکی بودم، در سریال ناپیدا، نقش یک پسربچه را داشتم، ایشان جزو عوامل فیلم بودند. پس یک تفاوت سنی بیست و چند سالهی عمر و تجربهی زندگی مابین ماست. این دوست نازنین، که از خفنهای سینما هستند را ما، خاله صدا میکنیم. تنها کسی که در مقام تخم تکدختری نسل اندر نسل خونوادهی ما، به مرتبهی افتخاری خاله رسید.
قصه کوتاه، خاله، به ما درسهای زیادی یاد داد. اولیش، فوت پدربزرگم بود، ده ساله، افسرده(آن دوران افسردگی کودکان خیلی روی بورس نبود)، گفتمش زندگی غمگین و تکراری است. گفت، این بار که مسیر خانه تا پارک رو رفتی، چشمات رو ببند را راه برو. کلی چیز جدید میشنوی و کیف میکنی چشمات مییینن.
همچین اندیشهای در آن دوران تباه دهه هفتاد ایران. متوجهین؟
این هفته، مجدد با هم حرف میزدیم. گفت مشغول فیلماش است. گفتم مشغول فیلمام هستم. گفتم بیا مانیفست کنیم، چطور بشود تو بیای امریکا، تایم تدوین فیلمهایمان کنار هم باشیم. من مانیفست کردم، او مردد بود به جاری کردن کلام.

از فلسفهی زندگی گفتیم و مثلث ارتباطات، تدوین خودم را برایش توضیح دادم. این که برای یک ارتباط سازندهی اجتماعی، کاری، دوستانه و عاشقانه، لبههای این مثلثها بین دو انسان باید هارمونیک باشد.
کیف کرد و خندید کی تو انقدر فیلسوف شدی شهرزاد کوچولو. حق دارد. او مرا در ۵ سالگیام ملاقات کرده است و حالا من هم، آدم بزرگم.

دو ضلع این مثلث را در همان زیر ده سالگی از او آموختم. مدیتیشن، سفر به درون و تراپی و درمان. پرسیدم، ژورنال میکنی؟ نمیکند دیگر. گفت از عظمت قدرت کلمات ترسیده.
گفتمش، این روزگاران دوستهای زیادی ندارم. کمی در تحمل انسانها بیطاقتم. گفت اگر به وحدتمان، معتقدی، آنها زیستهای نکردهی تواند.
هوم. پس چقدر مهر و همدلی باید نثار ملت کرد. همه با همیم؟
پس، چطور میشود، که بخشی از ما به خودش آسیب بزند؟ مگر میشود، کلیه، داس به دست بگیرد کبد را زخمی کند؟
مگر میشود، گوش، خودش را به نشنیدن بزند که زانو زمین بخورد.
آری. مگر سلولهای ما خودشان با بازتولید نمیشوند سرطان؟
از آن جا که به یادم آورد، کلمات چقدر جادوییاند و هر آنچه جاری میکنیم، باز برمیگردد، اندکی درنگ.
وای به حال نوشتن.
وای به حال کلام، که مسجلاش میکند. تامام غرها، تزها، تئوریهایی که به دفترچهام بردم از دنیا، اهل دنیا، اهل کاخ، شهریار. غر زدم که لابد بدجنساند، بیمهرند، کملطفند که به جای جستجوی عشق، صلح و صداقت، بیتوجهی و کمسعادتی میکارند.
کلام، کلام، کلام
پندم ده. قندم ده. طالع بلندم ده.
(منبع این جمله را به یاد ندارد)
پندم داد.
قندم داد.
طالع بلندم داد.
نوتهای کلاف موبایل را تمیز کردم. حال زبانم را میشویم از شکوه.
هر چیز که در جستن آنی، آنی.
به کلام میآورم، دنیا با من سر مهر دارد، شهریار لب قند دارد، شهرزاد طالع بلند دارد.
هاها. خودم کیف کردم.
پ.ن۱: صبح، باید یا با بوسه بیدار بشی، یا قهوه، یا آوای موسیقی. پلاس شهریار. خلق بکنی با عشق. عشق بورزی با خلاقیت.
پ.ن۲: ظهر، باس یک غذای خونگی سلامت بخوری، از آفتاب لذت ببری، مشقهات رو ببری جلو و چشمت به گلدونات باشه.
پ.ن ۳: غروب، رو باس به چشم ببینی، جام می رو بالا ببری، پردهی جادویی علم کنی و سینما بازی کنی.
پ.ن ۴: شب، قصه بگی، برای شهرزاد، برای شهریار، برای اهل کاخ.