
بیا شهریار، کیف کن. عکسهای چش و ابرویی دهه شصتی واست گرفتم، با خلق زیبا.

ظهر طور، نشسته بودم تو زوم. حدفاصل میتینگ و جیم. در انتظار رسیدن مصاحب.

اینم زندگانی ماست این روزها.
دوستی دارم، در جهان. هر سه ماه یک بار چهار تا دیالوگ میکنیم، میریم سر زندگیمون. نه سلام در کاره، نه خدافظی. رندوم، اختلاط میکنیم، تامام.
امروز سر صبحی گفتم عمیق باهات غیبت کنم؟ غیبت روزگار رو عرض میکنم. وویس دادم و داد.
شد، جستارهایی در باب حسرت، رمانس، سینما، خون آریایی، چاله عاطفی، جوشکاری، صدای سگ پدسگ همساده، معماری نادخ و شب.
این تکنولوژی، با همهی شرافت و بیاشرافیاش، دسترسی به ملت را آسان ساخت.

نام اثر، پناه. پناه به نشستن، آب خنک و بیدمشک، بی موبایل. نقطهی صفر، فکر کردن.

نام اثر، لیس
یا چگونه با شکر بعد از جیم دلم باز شد.

نام اثر: ردی
بسه آقا جان. تحلیل کافیست.
شهریار؟ بگو نوازندگان بنوازند، رقصندگان برقصند، دلمان باز شود.
بیا، شهریار، آغوش بگشا. امروز طولانیترین بود.
پ.ن۱: برای اولین بار، در تاریخ مستندسازی، با تک دوربین رفتم سر صحنه. دوربین دوم را نبردم. دو تا مصاحبه است دیگر… ته دلم میدانستم دوربین موجود یک معلقی میزند. قصه کوتاه، ۲۵ دقیقه، سه مموری کارت را چک کردم بخوانند، نخواند. با موبایل مصاحبه گرفتم. ای حضرت نان و سینما، ما را چه شد؟
پ.ن ۲: ورزشکاران، دلاوران، ورزش کنید.
پ.ن ۳: ماچ شبانگاهی بده شهریار، برویم بخسبیم.