
از اینجا شروع کنیم، بیایم جلو. این نامه از طرف یکی از خوانندگان/دوستان به دست من رسیده که نگران رگ گردن بنده و ریاکشن شهریار بودند.

در ادامه، آخ جانا! این انتهای تیک و توک و قرارمدارمونه، توی این سن و سال، جهان تکنولوژی، تو نوتیفیکشن محبوبمی. دیدن اسمت، روی صفحهی موبایلم، از هر اپلیکشن و پلتفرم و دروازهای، دلم رو پر از شادی میکنه.

سپس، در توقف بعدی، این با ذات من در تنافره. من مایل به ابرازم، جهان اطراف گاه به دنبال خانهافکنی گاه حمایت، یادداشتی دارم در موبایلم چنین:

این رادیکالترین حالت ماجراست فدات شم. این منم؟ نچ. ولی یه چیزهایی رو دیگه اعلام نمیکنم. مثلن، قبلترها، دهه بیست، اهل غیبت و خاکبازی بودم. نمیگم الان فرشتهی خوشزبانم، ولی حواسم هست چی رو به زبون جاری میکنم.

بله، جایی خوندم ۸۰٪ افکار ما، اصلن براساس اطلاعات نادرستاند و نتیجهگیری زاویهدار، پس قابل اعتماد نیستند. یعنی ۸ تا ۱۰ تا تزی که میدیم، تو کوچه است رسمن.
نباس، دونه دونه رو وزهبازی درآورد و باور کرد.

در این جای جهانم. هل میدیم سربالایی. نمیشه واستاد. همین فرمون باس رفت. وایسیم، کار ما رو میبلعه.

میرم وسط روز، جیم میدوم که دست و بالم قوی شه دارم هل میدم.

وقتی میدوم، همه چیز با من همراه میشه.

صبحگاهان، بیدار شدم، رفتیم جلسه با خاور دور. این بیبی منه داره دستاش رو کش میده فراز اقیانوسها.

از این امور انگیزشی باز هم.
دیروز با اولا، استاد راهنمام واسه تز فیلمام قرار گذاشتم. رفتیم یه نوشیدنی ریز توی بار زدیم، راجع به مدیا، تصویر از بدن، انجیاوها و دانشکده فک زدیم.
شکر کنم؟ که آدم خفنی مثل اولا کنارمه. دیروز گفت، تو امریکا، گاهی وانمود کن جواب رو بلدی.

۱۰۵ صفحه روبرومه. نسخه ۶ به ۷. میخوام برم عینک بخرم امروز، بعدش برم سر کار، از جیمز مصاحبه بگیرم.
این تا بعدازظهرطورمونه. تا ببینیم ره به کجا میبریم.
پ.ن ۱: خیلی باحالین این همه کامنت درجه یک گذاشتیم سر مریض سرپایی، کمپوتاتون رسید.
پ.ن۲: جایی خواندم از آغاز بشریت تاکنون، فقط ۵۰ روز، تامام دنیا در صلح کامل بوده است.
پ.ن ۳: زیاد خواب شهریار را میبینم. آخر معلوم نشد من تو را خواب میکنم یا تو در رویای من بیداری.