
ما خودمون رو با کدوم خطکش میسنجیم؟ معیار چیه؟
برای من، نسخهی یازدهم ژانویه بیس، بیس دو، یک ظهر، این چیزی که میبینین دستآورد بود. با وجود اندکی ویروس در بدن، خمودگی و مچالگی مخ، فضای خانه را چنان چیدم که گویی خوشبختی، جلسه با دستیار کارگردان است و بس.
گبی آمد و نشستیم به تعریف پروژه در پلتفرم برنامهریزیمان. بگذار همین جا نکتهای بگویم از فرهنگ صحنه.
آن زمان که ما همسن گبی بودیم، یعنی بیست و یک ساله، و وارد سینما شدیم، اوضاع فرق داشت. دستیار کارگردان نه تبلت داشت، نه نرم افزار. خیلی کولاک میکرد لپتاپ و اکسل.
برنامهریزی که بسیاری از اصول سینما را از او آموختم، کلر بوکی داشت حاوی برنامهی فیلم. همه دستنویس و در کاغذهای آچهاری که با خطکش جدول کشیده بود مینوشت. برنامهریزی که جزو ده تای اول سینمای ایران بود.
به هر حال، آمدیم خارج. کمی نرمافزار، سر سوزنی پلتفرم و گوگل درایو.
امروز، برنامهی پیشتولید فیلم را از پایه بنا کردیم، قدم به قدم نوشتیم چه کاری و چگونه و چرا.
حقیقت بگویم. دور ورم، در این سه سال پروژه به این با انضباطی ندیدهام!
حالا، نکته. مهم نیست در جهان بیزینس بیرون، از سینمای مستقل سراسر عشق، چنین ابزاری، حداقل پروژه است. مهم این است که توانستیم فرهنگ جدیدی اضافه کنیم. چقدر زیبا. شاید حداکثری ما، حداقلی جهان بیرون باشد، مهم این است، بالاترین خویش را زدیم.
بهر حال، با گبی جوان، سه ساعتی کار کردیم و پروژه جلو بردیم. برایش توضیح دادم گزارش روزانه میخواهم. چه اموری برایم مهم است.

بعد رفتم بدو بدو غروب دیدم که هایلایت روزم را ذخیره کرده باشم. چند روز است یک نفس خانهام؟ نمیدانم. حسابش از دستم در رفته است.

باقی عصر، به تعریف استراتژی جدید کمپین گذشت. چرا و چطور، بزرگتر بسازیم و بطلبیم.

آخر شب هم، با تیم فیلم استادم لایو رفتیم در یوتیوب برای کمپین فیلماش.

هه! این بقایای من است. همینقدر کمجان و تامام. ساعت یازده نشده هنوز و من احساس میکنم تامام تامام تامام تامام انرژیام رفت.
پوف.
جایی شنیدم، در طول روز، تعداد تصمیم محدودی میتوانید بگیرید. انگار ایگو، که کاسهی محدود اختیارتان را پر میکند، با هر تصمیم کمی خالی میشود و نقطهای. آه. تامام.
دیدی وقتی امتحان داری، شب قبل از سفر است، تحویل پروژه است، یک جایی به تهش میرسی. میگویی، این چاه، چاه من، خشک شد. لطفن به من چند قطره آب بدهید. زبانم خشکید.
لبانم آرام گرفته و تنها چند نقطه در من هنوز زندهاند. قلبم. ریهام، درد کشکک زانوی راستم، مردمک چشمانم و دستانم که قصه را مینویسد. گوشم گهگاهی صدای ماشینهای دور را میشوند و خشکی چشم چپم، پلکم را میپراند. چی شد شهریار؟ برایت مهم نیست؟ سرت را گرم نمیکنم؟
راستش مهم نیست از دید بیرون، چقدر این قصه زیباست. چقدر من کافی هستم. چقدر کارهایم ارزشمند است.
امروز، با گبی حرف عزتنفس شد. همه رنج میبریم از سوراخهای شخصیتیمان. به هر حال.
گفتم گبی. تو خوشگلی، جوونی. جذابی. باهوشی. با استعدادی، آرتیستی. یه دنیا پیش روته. برو عشق کن.
گفتم من این بازی«همسن تو بودم» رو دوست ندارم. ولی من همسن تو بودم شروع کردم گبی. فکر میکردم زنها یا خوشگلن، یا باهوش. اول هوشم رو کشف کردم. پس با اون تئوری نتیجه گرفتم من زشتم. یا این یا اون بود تو ذهنم.
کی میگه گبی؟ کی میگه؟ ما میتونیم بپذیریم فولآپشنیم. هم خوشگلیم، هم باهوشیم هم خفن!
گبی خندید. گفتم نخند. بهش فکر کن.
واسه من بیست تا سی سالگیای بود که ریختم تو چاه. با فکر من فقط باهوشم. کی میگه؟
من یه خوشگل خستهام! هاها! خودم دارم روی این کاناپه در این حال شهادت قاه قاه میخندم.
آره شهریار.
امشو، قصه رو خوشگل خسسه واست میگه.
دلبر قصهگوی ملوست، ساعت ۹:۱۵ شب، وسط لایو کمپین خسته شد رفت.
آره قربونت.
خلاصه که اهل کاخ، این اپیزود، خوشگل خستهی خندان، باس بره خودش رو برسونه طبقهی بالا. به مسواک و کیسهی آبجوش و بالش.
پشت بندش باس تمرکز کنه این افکار زبالهی من که کار مهمی نکردم تو سرش نپیچه و بتونه به ایگوش وقت بده، جاتصمیمیاش رو پر بکنه.

تموم دنیا یه طرف، شهریار، این واقعیترین منه. وقتی، تموم روز با ویروس جنگیدم، پشت بندش عین فرفره کار کردم تا همین لحظه.
این واقعیترین منه. که حتی دلش بغل هم نمیخواد. که حتی حوصلهی طنازی عاشقونه نداره. که حتی نمیخواد واسه احدالناسی دلبری بکنه. چون یه خوشگل خسته است. حالا صبح خستگیش رفت و خوشگلیش موند، دوباره دلش شهریارش رو میخواد.