
افقهای دور
افقهای نزدیک
صدای من رو از ست فیلم اکو دارین. هوا بین گرم و سرده. من با سرعت دارم میرم به سمت فیلمام. آستانهی توجه انسانی محدوده، از درس کمی عقبم، از کاری که نون سر سفرهام میاره، کمی بیشتر. چطوری این آش رو واسه خودم پختم نمیدونم.
باس بشینم این چیزهای نصفهنیمه رو انضباط بدم.

کار زیاده. قرتیگری سر جاشه. غذای پختنی درستحسابی کمرنگ، نیاز به ورزش سقف، چیز نصفه زیاد.
متن، یه بوم، یه دو تا ویدیوی نیمه، یه فیلم سینمایی پیش روم.
فکر کن، فکر کن. چی مهمه؟
امروز عصر، موبایل رو شوتیدم اونور. لپتاپ رو از بعد ازظهر خاموش کردم. چند ساعتی بی تکنولوژی، کمی موسیقی، بی ویدیو، گارد پایین، حرف زدن از چیزهایی که ما را سوراخ میکنند.
سارا آمد.

دیروز کلن سر فیلم بودیم با هم. امروز را تصمیم گرفتیم فقط رها کنیم و لذت دنیا را ببریم.

دیروز، یک خط در میان، با هم برنامهی امروز را چیدیم. چه بخوریم؟ سیبزمینی سرخ کرده، آبجو، برگر، براونی و بستنی. برگر را نرسیدیم، آما، بخش گندهای از روز را در سرمای ملو، پتوپیچ نشستیم توی حیاط پشتی.
آخیش!

از سر این فیلم گفتیم. از سکانسهای حمام فیلم من گفتیم. از فیلم او گفتیم.
از معنای عشق گفتیم، فیلم باید چه شود؟

من به چه فکر میکنم؟ به هر چیز. تا تو را بخاطر نیاورم. حداقل چند ساعت. یادم نرود زندگی قصهگو چطور بود. یا هست؟
سوال رندوم؟ کجا ما به دیگری عادت میکنیم؟

«من فکر میکنم، هرگز نبوده قلب من
اینگونه گرم و سرخ
احساس میکنم…»
من احساس میکنم.
خوشبختی همین است. که این وقت شب، بتوانی قصه بنویسی، با چشم خوابآلود، یک لیوان آب خنک و شمع کنارت، خانم ادل بخواند. مسواکت هم زدهای!
سپاس و سپاس