
عزای یک چیزی را گرفته بودم.
چرا و چگونه را ول کن.
امشو رفتم در پلتفرم مدیوم، قصهی شب چهارم هزار و یک شب را به انگلیسی نوشتم. خب، باشه. اینم رفت. دارم دور خودم و مخم رو رفت و روب میکنم واسه بازنویسی. گریه زیاد کردم توی چهل و هشت ساعت گذشته، الان اشک ندارم، بیشتر دلم حلوای بعدش رو میخواد که شاید به جاش برم یه دونات بخورم.
مصیبتی هم بهم وارد نشده، میدونم. خستگی، هورمون، کمی ناامیدی از خلق دنیا.
بریم سراغ قصهی امشو
آقا! عشق و عاشقی چجوریاس؟ یعنی، تصمیم میگیریم؟ میگیم من امروز واست تب میکنم؟ یا دستت رو بده به دستم، میخوام باهات برقصم؟
من، ته وجودم آدم عشقیای هستم، یعنی، خیلی جاها، چش وا کردم دیدم ددم وای! دلم رفته! دوسش دارم. این مال چه دورهایه؟ قبل از هجرت. که دنیا هنوز بیشتر شکوفه داشت. توی این سرزمین پنجاه ستاره، دیت میتهایی که رفتم، ااه، نچ، نشد، یعنی، به جز یه نفر که خب سیستُمش بازی عاطفی بود و یکی دیگه که بسیار قلب قشنگی داشت و مشترکاتش با دوستپسر اسبقم بالا بود، باقی، گذری و تامام. در همان دو مورد علاقمندی هم، کمی دل، اندکی عقل، سر سوزن خرد.
الان چطوره اوضاع؟ نمیبینم دل رفتن شیدایی رو، بس که بازی زیاده دور و ورم. حجم خطکش و نموداری که دست مردان اطرافم میبینم، دیوار میکشه بین من و احساساتم و اونها.
سنجیده شدم، بر اساس مدل ماشینام، درآمد دوران دانشجوییام، برند عینکم. بخش زیادیش، حتی به زبون آوردند. حتی مستقیم! بوم!
برای مامان گفتم. گفت میدونن خونوادت کیه؟ گفتم مگه مهمه؟ گفت میدونن بابات چه کارهاست؟ گفتم مگه هنوز تو فئودالیسمایم مادرم؟ که ببینند چند جریب زمین پشت قبالهامه!
برای بابا گفتم. گفت غر نزن خونه نداری، سه ساله رفتی، ببین این چند سال چه کردی. دوست ساختی، فیلمت نزدیکه، زبانت چطوره؟ میدونی چقدر زحمت کشیدی و ارزشمندی؟
ارزش، ارزشمند؟ هه! اونچه این مدت دیدم، واسم رنگ و بوی دیگهای داشته! به کلام، همه درویش، به اطوار، همه عارف، به نیت، همه خاکی، به قضاوت همه یزید!
خب، اینا رو داشتی تا اینجا؟ اگر قراره مهر انسانی از این فیلتر رد بشه، میخوام اصلن گلی شکفته نشه، بوسهای نگیرم و این ولنتاین هم، بشمار شد پنج! پنج تا رو تنها جشن گرفتم و از وحشت زیست تنها و ترس تنها باقی موندن، دم به تله ندادم در رابطهی غلط، با کسی گیر بیفتم که ارزشهای انسانی، شیوهی زیست و کاراکترش با من در هارمونی نیست.
میفرمان که، اگه بالای سی سالته و طلاق نداری تو زندگیت، ازش جلوگیری کردی. منم مدتیه از رابطهی نادرست، آدم کج، مخ بدفاز دوری میکنم. گهگاهی چشمام را میگیرد لبخندی، کلامی، توجهی، آما، شهریار، کسی که پانصد و بیست شب را نخوانده باشد، شهریار من نیست.