
نوشتن در ویرگول مدتی است راه دستم نیست. به هزار و یک دلیل. قبل از این که گم شوم در پیچ این خم، قصهی امشب را بنویسم که شاید بازگشتی باشد برای عقاب.
سال غریبی را گذراندم و در این وبلاگی که زمانی برای نوشتن قصهاش روز و شب، ثانیهشماری میکردم، را نادیده گرفتم.
عاشق شدم. فارغ شدم. اولین تجربهی پارتنر حقیقی و جدایی سختش را زیست کردم.
مادرم آمد. برگشت.
فیلمام تکان خورد.
خودم مدت طولانی ورزش کردم و بعدش رهایش کردم.
سفرهای بسیار رفتم. غمگینترین خویش را در اعماق سیاهی دیدم...
حالا پایان تابستانی است که در آن، کمر همت بستم به شکایت قضایی از یک رییس نژادپرست.
برای من که در زندگی آزارم به هیچ جانوری نرسیده، رنجی بود سنگین.
کار سختی بود. پیچ پیچیدهاش که پذیرفتن این داستان بود را سپری کردم و حالا، آمادهی تسویه حسابم، نه حتی انتقام.
حتی به انسانیت شک نکردم در این روند. به خودم نهیب زدم که چقدر ترسان و نادان و چشمبسته بودم.
بسوزد پدر دروغی، که از سر ضعف به خودت میگویی، چون میدانی زیر پایت سفت نیست.
حضرت تراپیست آن روز گفت، زیر پایت لیز است، نه؟
گفتم حالا که تمام سناریوها را میلیون بار با خودم قرقره کردم. مهم نیست.
شاید هم دیگر لیز نیست.
من میتوانم و میدانم که چطور باید زندگی کرد. حداقل تا امروزش را که سربلند بپدم.