شسلی خانوم قندی، اسبت رو کجا میبندی؟
من فرزند اول خانواده هستم. تا وقتی شروین، برادرم، قبل از تولد شش سالگیم به دنیا آمد، ما سه نفر بودیم. من، شسلی و آرین. شسلی و آرین دوستان خیالیم بودند که جنسیت نداشتند. بچه بودند. دو همبازی پایه. آرین کارهای خطرناک انجام میداد و من و شسلی گاهی باید جواب کلهخریهایش را به مامان میدادیم.
سه، چهار سالگی خودم را شسلی معرفی میکردم و از مامان، بابا، مادرجون، پدری و داییها درخواست کردم که اسم جدیدم را به رسمیت بشناسند.
مامان هنوز گاهی قربانصدقهی شسلی میرود. اسم شسلی که میآید، دلم پر از خوشحالی میشود. پر از شیرینی و نوشابه.
"پدری"، پدر مادرم، که او را "پییَر" صدا میکردم، معلم بازنشسته بود. فارغالتحصیل جامعهشناسی از دانشگاه تهران، با آن نماد باشکوه روی مدرک قاب شده بر دیوار خانه. سالیان در دانشگاه درس داده بود و حالا مغازهی طبقهی پایین خانه را کرده بود سوپر مارکت.
من، شسلی، موش کوچک، هر روز از در پشتیای که زیرزمین خانه و بخش عقبی مغازه را بهم متصل میکرد، نقب میزدم. به سرزمین خوشی، مغازهی پییر.
شسلی عاشق شکلات بود. شکلاتهای ریز دو تومانیای که اندازهی یک پنج ریالی بودند و انگار همه را با قیف شکل هم ساخته باشند. جعبههای بزرگ شکلات و دندانهای شیری شسلی. شاید ظرفیت بیپایان شکلاتخوریم را از همان سالها پایهگذاری کردم.
