
برادرم، به شوخی و جدی، میگفت«تو کی بودی» که کنایه از خفنی و فلان و بیسار صاحب سخن است.
تو کی بودی دادگر! که هفتصد شب نوشتی! از وسط قرنطینه، شهر تخمی جکس، دانشجوی لیسانس سینما، کووید، همخانگی امینه و قرنطینه و مهر به یک آدم دیوث، تا استقلال مالی، شهر فسقلی پابلو، استاد سینما، سلامتی، فیلم سینمایی در هارد درایو و پروپوزال مینی سریال در دست. خدایی تو کیبودی!
خوش امدید به شب ۷۰۰!
در گرما، میان جمعیت نااشنا نشستهام. به تماشا و شنیدن موسیقی زنده. کافی سرد مینوشم. از گرما دم میشوم. آدمها را تماشا میکنم و صحبتهایی از این قبیل.
فکر میکردم قرار است مرد جوان وکیلی را ببینم. به جایش دو تن از همکاران دانشگاهم را دیدم.
اولی خانمی است که نمیدانم کدام بخش اداری کار میکند، که سمت چپام نشست. دومی، آقایی است خوشچهره و ژیگول.
از جهان میبافیم. حرف زدنمان را دوست دارم.
از این که چه گفتین، دوست دارم بیشتر و راحتتر بنویسم، اما، نمیتوانم.
متاسفم که خودسانسوریای چنان عمیق یقهگیرم کرده.
دچار وحشت ابرازگری اضافهکاری شدم. کووید با من چه کرد که چنین، سر به دامان دروننگری گشتم.
بعد از مدتها، دوست داشتم کسی را ببوسم.
خانهام، روبروی کافه و محل برگزاری کنسرت است. آخر شب به شوخی گفت، ببرمت تا بالا یا برایت ماشین بگیرم؟ وسط خندهی من، مردی که جلوی ما نشسته بود و یحتمل مدتی بود لاس مخفی محجوب ما را پادکست کرده بود، گفت، عمرن ماشین پیدا کنید هر هر!
در این شب هفتصدم، هنوز حیران و بندهی عشقم.
با این تفاوت که دیگر کلید قلبم دست خودم است.