
همدانیا یه اصطلاح دارن. چهل جور، چل داریم. به این معنا که مدلهای جنون متفاوتند.
به هر رو. سلام از آخرین روز ۲۰۲۳.
صبح فکی زدیم و قهوهای خوردیم و سوگند پلی کردیم. خانه را نظم مفصلی دادم و تمیز شد و کاری نمانده به جز وصله کردن سوراخ جوراب شلواریها و قزن سوتییینها.
امروز، میتواند روز خوبی باشد برای آپدیت پیج IMdb. اگر همتام کشید، به اشتراک میگذارم.

خلاصهی امر، که دیروز، قصه به پایان نرسید و کش آمد تا امروز. حضار برنامه فرمودند اسم بدهیم به «او». بیایید صدایش کنیم کاپیتان!
کاپیتان، خوشاخلاق و آنتایم است. کاپیتان درها را باز میکند، صندلی میکشد در رستوران و به نظرش بندهی حقیر ۱۰ از ۱۰ هستم.
کاپیتان، به سان سریالهای ماه رمضان، چند خط درمیان میگوید من چه نیکیای در جهان کردم که با تو آشنا شدم.
از همان مجلس اول، گفتم کاپیتان، من سوپررمانتیکام، پس هیچ نگران اضافهکاری سانتیمانتال نباش. چیزی دل من را نمیزند. گفت حتی شکلات قلبشکل در ولنتاین. گفتم شک نکن، ساقی، بریز. ما جا داریم هنوز.

کاپیتان، برایمان عکس میفرستد از وسط آسمان و معتقد است خیلی خوش شانس است که با دختری آشنا شده که مهندس است ضمن آرت.
ما از کاپیتان خوشمان میآید. مضطرب و هیجانزده و بهتخمم همزمان هستیم.

کاپیتان، قلب نرمی دارد. وقتی هدیهی سال نو بهم دادیم و دستخطم را اول کتاب دید، اشک در چشمانش جمع شد.
لحظهای متحیر نگاهش کردم. بابا کاپیتان، شما با این همه جمال و جبروت و ابهت کاپیتانیات، قلبت نرم یک نقلقول از کتاب شازده کوچولو شد.

گفتم کاپیتان. میدانستی چطور شد شازده کوچولو وارد قصه شد؟ وقتی که در وسط بیابان، به دور از هر آبادانی، و فرسخها دورتر از هر شهر و آبادیای، سر و کلهاش بالای سر خلبان پیدا شد و گفت واسم یه گوسفند بکش.
خواستم بگویم کاپیتان، این سوشال مدیا که ان جمله قصار شازده کوچولو را درآورده. ولی بدان و آگاه باش، که تو مسوول گلتی کاپیتان.
خواستم بگویم کاپیتان، در یخچالم را ببین

آن روباه است. آن یکی شازده کوچولو.
کاپیتان پرسید، چی نوشتی روی این یادداشت. ترجمه کردم، من بهترین کاری که بلدم را میکنم. کاپیتان، سعی میکند. من سعی میکنم. اهلی شدن، دو نفر میخواهد.

فکر میکنم به اهلی شدن. اهلی کاپیتان شدن.
فکر میکنم به مسوولیت. فکر میکنم به ستارهها. فکر میکنم به قلبی چنان لت و پار، که اشکهای کاپیتان، اشکش را درنیاورد. ولی وقتی از امنیت گفت، اشک در چشم خودش جمع شد.
شاید برای من، قصهگوی مهاجر ارتش تکنفره، فرای اهلی شدن، امن شدن است که میشود عشق.
روزها و شبهاست که امن نبودهام.
نه من، نه ستارههایم، نه گل سرخ جامانده در اخترکم.