
یک عالمه برف بارید. ولی ما از پا ننشستیم و رفتیم جیم.
کتاب عادتهای اتمی را میخوانم و خودم و عاداتم زا اسکن میکنم.
عادتم به این که وقتی وارد جیم میشوم میگویم امروز حالم خوب نیست و حوصله ندارم همه چیز را کامل انجام بدهم.
عادتم به این که به خوشیهای زندگی مشکوکم و دنبال بهانه میگردم اضطراب بگیرم.
عادتم به پرخوری ناگهانی وسط کاهش وزن و مراعات و شکاندن و خراب کردن روتینم.
عادتم به فحش دادن وقتی میخواهم صمیمیت ایجاد کنم.
تغییر عادت آسان نیست.
ایجاد عادت هم همینطور.
جا دارد باز بروم کلهی انسانها و این ایگوی گنده که فکر میکنند ان خاصی تشریف دارند در مقام اشرف مخلوقات.

عادت کردم به دوز توجه کاپیتان و خودم را تطبیق دادم با بالاترین، سریعترین و پرشدتترین پیامها و به قول معروف دهتای برترش. هرگاه، دوز توجهش، کمتر از میل من باشد، بدخلقی یقهام را میگیرد.
خودم را عادت دادم به بهترینی که میخواهم. در توقعاتم، تکرار و ارتقای بهترین شیوهی مهرورزیش را طلب دارم.
عرض کردم اشرف مخلوقات، خداوندگار انبازی گفتند نه. همین است. عادت میکنیم. به صبح بخیر گفتنش. دلتنگی وسط روزش. و اگر با همان زبان دوم بنده و اول او، به جز صورت ماهمان، قربان باقی آناتومی نرود، میشوم نوعروس بدخلق!
کاپیتان نمیداند در سر من چه میگذرد. نشانش ندادم انبازی اشرف مخلوقات را.
چه میدانم. خیلی بهانهگیرم این روزها. شاید ترم شروع شود اخلاقم دست بشود.