
از قرار سینما با کاپیتان برگشته بودم و صندوق پستی را چک کرده بودم و در انتظار آسانسور. انگشتانم یخ کرده بودند و به اسکار فکر کردم.
میخواهم چه بگویم. بارها و بارها، به شوخی و جدی و خلوت و آشکار و پنهان، از اسکار و گرفتنش حرف زدم. با دیتهایم. با دوستهایم. شاگردهایم. با اسکار پلاستیکیام زیاد حس گرفتهام.
وسط نوشتن قصه یک بار دیگر چشمهایم را بستم و تصورش کردم.
هر بار شفافتر میدانمش.

تولد سی سالگی برای خودم اسکار پلاستیکی خریدم که وسواسش از سرم بیافتد.

حالا که سی و چهار سالهام، میدانم چطور موفق شوم. نه چون زندگی آسانتر شده، بلکه چون فهمیدم، پاسخ همه چیز در آموختن است.
لذت شیرین شاگردی زندگی، یادگیری مطالب جدید و پرورش عضله.
چند بچهقصه
قصهی ریز اول بادگیر

کاپیتان عشق کرده که من مهندسم. نمیداند در وطن، دور از جان شما، سر سگ بزنی مهندسه. نمیداند مهندسان ما مهندسی نمیکنند و غیرمهندسان متصل میرینند در شاخهی مهندسی.
نهایت شادمان است و فکر میکند در دنیای سفیدپوستی خودش که عجب داف اسمیای زده که علاوه بر استاد دانشگاه، مهندس هم هست.
بابا مهننس، دو تا چای بیار تا پاییز نیومده بگه بابا نزن تو سر مال! خواهرم جلو شما میگم، جلو اون مرد عشوه پلنگی میام که آره، طرح شهرواره اینجور و اونجور. خلاصه دیشب داشته پز زید جدیدش که بنده باشم را به رفیق مهندسی میداده و او هم گفته بود راجع به بادگیر ازش بپرس. بادگیرهای یزد و عکس همانا و کاپیتان درخواست بادگیر کردن همانا.

گفتمش کاپیتان، اینو بکنیم تو کیونمون بیاریم امریکا؟ بگم ننهام پست بکنه؟ قربون چشای بادومیت، بگم منارجمبون و یه تیکه پاسارگاد هم بذارن کنارش، قشنگ بشه یه پرس سلطانی؟
خودم میخندیدم و مینوشتم الان.
بچهقصه بعدی، رییس

من با رییسم و زناش رفیقم. خونهشون زیاد میرم و مدام بازی میکنیم. شاید باورتون نشه، ولی درجهی بالایی سربه سر هم میذاریم. به درجهای از امنیت و فهم و صمیمیت رسیدیم که من به کنایه بهش میگم میفهمم که به عنوان یه مرد سفید خیلی بدبختی کشیده و اونم به طعنه جواب میده روحتم خبر نداره. تو زن رنگینپوستی. خیلی باید ملت به صلح و امنیت برسن چنین شوخیهای تیزی بکنند، ولی خب من رو که میشناسین، زبونم درازه.

بچهقصه سوم، دستپنجه

حاجخانوم که خاطرتون هست، سلطنت نصیحته. این که مهمه «زن»، آشپزیش خوب باشه و کدبانو و مرباترشیاش به راه و به قول همدانیا «دستپنجه» نشون بده.
بنده آشپز خوبیام، ولی کلن با کار خونه حال نمیکنم، زن کوچهام. بیزینس کنم، کلنجار برم، کشتی بگیرم.
حالا، با کاپیتان، که هماکنون ده دیت رو با هم دیدیم، چی بدم بخوره؟ اومد خونه، بهش چایی سیاه دادم و دارچین. اوج دسپنجه زن ایرونی. گفتمش، تو غذا چی دوس نداری؟ گفت پیاز. گفتم دادا خوردیم بنبست که. دور بزن. ایرونی جماعت پیاز داغ رو میریزه تابه تا ببینه چه خاکی بریزه سرش واسه نهار. گفت صبحونه بلدی؟ گفتم تُخ دوس داری؟ تُخ رب میتونم درست کنم یا تُخ ساده. گفت عالیه.
اگه حاج خانوم بدونه. اگه بدونه!! تک نوهی دختریش، به یه تُخاش هم نیست تُخ بده دست پسر مردم، اونم پسر خارجی!
به هر حال! در طول نوشتن این قصه زیاد خندیدم.
حکمت این بود نترسیم از آموختن. که به ما اجازه میده تغییر کنیم و زیست جدید آرزو کنیم.
پ.ن که تنظیمات کارخونه من چنان نبود. واسه دلدارانم کتلت و قیمه و ماکارونی و کیک میپختم.