
میدانستم باید یک نفس بنویسم و بروم. شب قبل، سردرد شدیدی داشتم. مسکنات زدم و نبات داغ و مرغ و ماست و نان و از نه نیم شب رفتم توی تخت. روی تنفسم تمرکز کردم و ضربان قلبم را آرام کردم که بخوابم.
خواب دیدم یک نفر در دنیا ۲۰۰ ساله شده. چهار صبح بیدار شدم و بی نگاه کردن به موبایل باز هم تنفس کردم که بخوابم. خواب.
صبح خانه سابیدم. لباسها را نظم دادم. مهمان دارم و سر سوزنی هیجان و یک گونی به تخمم خالص.
به کودکیام فکر میکنم. به اضطراب هوشیار بودن بیش از حدم در زندگی. به حواسم به تغییر حالات انسانها، دروغها، حقیقتها، زیر فرش زدنها.
فکر میکنم به قطرات آب روی ساق پایم. گرسنگیای که تا یک ساعت دیگر یقهگیرم میکند. خرید شراب و ریحان و نمک برای ضیافت کوچکم.
فکر میکنم خودم را فهمیدهام.
چیز هیجانانگیزی نیست امروز شهریار. زنی از حمام درآمده و دقایقی آرام گرفته و به صدای هواکش دستشویی گوش سپرده. زنی که از خانهی کودکی دور است. دیر دیر گریه میکند. بغلهای طولانی دوست دارد و موسیقی جاز.