
ادامهی همان روزی است که به دو قهوه، چهار اسلایس چیزکیک، یک بشقاب پاستای پستو، شش عدد مسکن و دومین لیوان چای نبات داغ روی همین مبل، تخت و زیر آب داغ در حمام سپری شد. از درد پریود همچنان به خویش میپیچم.
روزهایی این چنینی، مثل روز اول دوم پریود و فردای عرقخوری و پارتیگری، کار زیادی ازم برنمیآید. فقط ریکاوری میکنم برگردم.

این عکس اهدایی کاپیتان است، رفته بوده ماهیگیری و به گفتهی خودش ماهی را به آب برگردانده در ادامه. ما که حکمت ماهیگیری و لذت شکار را نفهمیدیم بابا لکلک!
ورقی زدم پستهای هفتصد به بعد تا کنون را. خواستم بگویم مرسی که در این روزهای غریب جا افتادن دوباره در غروب غربت این غرب وحشی با من بودید ممنونم. پیامهایتان دل آدمی را شنگول میکند و احساس اتصال و تعلق میدهد.

این ادامهی همان ویکندی است که کار جسمی بخصوصی نکردم. یک دنیا ایمیل نوشتم و گذاشتم روی ارسال دوشنبه ۸ صبح. آخرین وعدهی پاستا را خوردم.

کمی با کاپیتان اختلاط کردم که آن مرد مومن اخر هفتهها هم میرود بیزینس و کاپیتانی میکند و من معلم، خانهنشینم.
کمی به ایران فکر کردم و دلتنگی کردم. کلی عکس نگاه کردم. بخشی از دوستهایم دیگر ایران زندگی نمیکنند.
کمی به فردا صبح که دوشنبه باشد فکر کردم. هنوز از وقتی امدم این شهر کوهستانی، دکتر نرفتهام و بیمهی کنونیام چنین است که برای مراجعه به متخصص، اول دکتر عمومی باید تو را ریفر کند و باقی قصه روشن. تا گیر نیفتادیم، برویم پرونده پزشکیمان را شروع کنیم.
کمی به مرغهای بیگناهی که در یخچال منتظر بستهبندیاند فکر کردم. نهار فردا را ندارم و برنجی که آنلاین سفارش دادم نرسیده.
کمی به شهرت در میانهی سی سالگی فکر کردم و امید این که موفق شوم.
کمی به پدرم فکر کردم که دلتنگش هستم ولی خودش معمولن گوشی دست نمیگیرد زنگ بزند و گاه از لحاظ ذهنی لج میکنم ببینم تا کجا زنگ نمیزند.
کمی به تغییر دکوراسیون اتاق خوابم فکر کردم.
کمی به کاپیتان فکر کردم که آیا ازش «بابا» درمیاد. بعد فکر کردم آیا از من «مامان» درمیاد. بعد فکر کردم نکند بچهدار نشوم. بعد یادم آمد میگویم اصلن بچه نمیخواهم. بعد فکر کردم نکند کاپیتان زیادی اتچ بشود، من مشهور بشوم ولش بکنم به گا برود؟
دوست ندارم آدمها را به گا بدهم.
بعد فکر کردم خب تا به کی از تعهد فرار کنم که قرار است رشد کنم و در اپیزودی دیگر عشق دلم را ملاقات کنم! اصلن مگر عمرم نیست که به تنهایی میرود هی؟!
هی با پیام «تنهایی بهتر از بودن با آدم غلطه» اصلن مگه آدم درست هم داریم؟! دهن سختگیری انتخاب پارتنر را به دلیل شلدستی و مخ تابدار و سلیقهی کلنگ دهه بیست در این سی و ریز سالگی گاییدهام!
پسر. حاجی اعصاب نداره امشب. شایدم داره، فحشش گرفته. مثل وقتی بچه نقاش میگیره. فحشم میاد امشب. شایدم مال پریوده و سه روز ورزش نکردن اخلاقمان آسمانی شد.
کمی فکر کردم به سیستم کاری امریکای شمالی. سرعت بالای کار.
کمی فکر کردم به کونکلکی که سر فیلم سینماییام میکنم و فیلم را تمام نمیکنم.
کمی فکر کردم به پول و قرضهایم. به این که کی بدهیها میروند و صاحب یک دستگاه خانه میشوم.
کمی فکر کردم به چلو کباب. با کباب تابهای. کاش کاپیتان غذا ایرانی بپزد عشق کنیم. هاها!
کمی فکر کردم به همه چیز و هیچ چیز و گاییدم این هورمونها را که تمرکز را از ما میگیرند.
خوشگلای من. آرامشتان را حفظ بفرمایید و با ذکر فاتحه مع الصلوات. باعث و بانی این دربهدری مهاجرتی و قیمت دلار و انتخابات تخمی ریاست جمهوری در وطن و کشور ننگآور کپیتالیستی امپریالیستی را با ذکر لعنت، بدهید زیر آن روفرشیهای تخمی ماشینبافت که زرشکی کرمی بودند و چهار تا رخ لیلی کاسه به دست داشتند.
هفتهتون شیک. این قصه یه نفس نوشته شد.