
حضرت کاپیتان سوارم کرد. نمیدانستم کجا میرویم دقیقن، کجا توقف میکنیم و کی برمیگردیم.
برای حضرت مادام دایرکتور، این یعنی بالاترین وضع اعتماد. که خود را، زمان را، و برنامه را، بی سوالپیچ و ماکرومنیج بسپارم به دیگری.
زد به جاده. اولش در سکوتی رندوم گرفتار شدیم. از وضعیت کارش نالید و این که همکارانش کلافهاش کردهاند. غر سفتی زد. بعدتر که آرام آرام در دل جاده جا افتادیم، شروع کرد به توضیح جهان اطراف. اینجا قبلن زندان بوده. این هلیکوپتری آشناست. از آنجا، ابزار میخرم. اوه، آن بزکوهی را ببین. آنورتر، موزه است.
مثل یک راهنمای محلی جهان را برایم توضیح داد. رفتیم تا شهری فسقلی، وسط کوهها. نهاری زدیم و کنار رودخانه راه رفتیم و به یک درخت تنومند دست زدیم. یک تکه زباله از کف زمین برداشت و در سطل انداخت. من در باب زشتی بصری چند قطعهی هنری باهاش حرف زدم. از دنیایش بافت و من بافتم.
احساسی بین صمیمیت، و انگار انتهای کسی را دیده باشی.
صمیمت با کسی که در این طرف دنیا بزرگ شده و دامنهی وسیعی کارهای مختلف کرده که از قضا هیچ کدام ارتباطی به هنر ندارد، غریب است. یک پسر سفیدپوست امریکایی که اتفاقن خاورمیانه را دیده.
دنبال مشترکات میگردم. از کارتونهای بچگی حرف میزنیم. از میگمیگ تا آناستازیا.
شروع میکند به مسخره کردن قصهی سفیدبرفی. قهقهه میزنم. خوشحال است مرا خندانده.
فکر میکنم همانطور که رانندگی کردنش را تماشا میکنم. ردیوهد میخواند: What the hell I’m doing here, I don’t beling here.
میگویم نصف زندگی احساسم همین است. میگوید، Imposter syndrome?
جواب میدهم آره. حالم را بد میکند، نمیتوانم راضی باشم از آنچه دارم.
حرف میزنیم.
فکر میکنم شاید نتوانم تمام گوشههای وجودم را نشانش بدهم، ولی مثل همین عکس، رفلکشن برخی را میشود تقسیم کرد.

میگوید که یک مرد سفیدپوست دیگر که تصویری غریب از اسلام دارد، بهش گفته، در خاورمیانه، چهارشنبهها، ترتیب پسربچهها را میدهند. پشمهایم ریخت و جفتی آن موجود نژادپرست کورفهم را مسخره کردیم.

گفتم که یک مهمان برنامه روی آنتن گفت، در ورزشگاههای خارج، لولهکشی آبجوهست. خندید که برویم آنجا پس.
خلاصه همه جا ملت کجفهم هست. هر قدر بیشتر ملت ببینی، امیدت به انسانیت و فهم عمومی کمتر میشود.

قصه را با این بیانیه به اتمام برسانم، زندگی هنوز خوشگلیاشو داره بیبی، انقدر تو کلهات شنا نکن.