
گفته بودم من زیاد دیت رفتم. از هفده سالگی تا کنون. از دیت سینما، قهوه، شام، شراب، پیادهروی، رقص، سوشی تا نمایشگاه و گالری و موزه و شعر و ادب.

اینها را گفته بودم. کادو هم که دیگر با این سن و سال، خب، زیاد گرفتهام. آنچه بر تن من میبینید، هدیهی کاپیتان است. با آرم فلان فرودگاه همین استیت خودمان. دیت بعدیای که رفتیم، پوشیدمش به نشانهی تشکر. مشابه همین را به تن کرده بود. بعد از سالها، لباس مچ پوشیده بودم با پسری.
پسری که هنوز دیوارهای صمیمیت فیزیکی بینمان برپاست و شب را تا صبح سحر نکردهایم. دستم را گرفت و همقدم شدیم در خیابان. پوست روی دستش خشک است. دستش را محکم گرفته بودم و همانطور که در خیابانهای این شهر کوچک راه میرفتیم، فکر کردم به آخرین باری که لباس مچ پوشیده بودم.
بهار هشت سال پیش بود و آخرین باری که عاشق بودم.

شادمانی دوست داشتن و دوست داشته شدن. شادمانی زیاد.

بیاندیشه و بیدغدغه عاشقش شدم. شاید هم چنان امنیت قلبم تامین بود که توپ تکانم نمیداد. در کشور خودم. شهر خودم. خانهی پدر و مادر. شغل امن. درآمد خوب. دوستان درجه یک دور و ورم. بی نگرانی عاشق شدن کار ترسناکی نبود.

بهش میگفتم کوه من. تنور داغ دل من. عاشقش بودم. فکر میکردم ابدی است.

فهمیدم بهم دروغ گفته. راجع به خیلی چیزها. سناش. هدفش از رابطه. اعتیادش.

شکستم. خورد شدم. غرورم. اعتمادم. عشقم.
تنور داغ دلم سرد شد. کوهم فرو ریخت.

ولی خب، همین است دیگر. بلند میشوی. موهایت را بلند میکنی. گریههایت را میکنی. کاپشن چرمی که جفت خریدید را هنوز میپوشی. بارانی آبیای که باهم ست داشتید را تن میکشی و گویی نه خانی رفته و نه خانی آمده.
میبینی شهریار. چطور یاد قلب شکستهی قدیم، روح داغانشده و عاطفهی کبود شده، میکروفون را دست گرفت و حواس همهی ما را از سوییشرت ست جدیدمان پرت کرد؟
همین است جانا.
وفتی تراپیستها، روانشناسان و متخصصان میگویند باید با رنج گذشته به صلح برسی. چون خط زخمها که نمیرود. روزی، کسی تنور دل مان را داغ کرده. روزی کسی را از تنورمان بیرون راندیم.
حالا، که صمیمت از دری دیگر به من سلام میکند، در میان غرب وحشی، وسط کوهستان. یاد دردهایم و ترسهایم بالا میآید. وقتی با کاپیتان دست در دست راه رفتیم، فکر میکردم نکند این یکی هم دروغ بگوید؟ نکند خط بیاندازد بر ما؟
حضرت تراپیست سخن خفنی گفت که ما همواره آسیب میبینیم. فقط باید حواسمان باشد آسیب گنده نبینیم.

صبح شنبهای رفتیم قهوه بخوریم و پای سیب. شیرینی را نصف کرد و سعی کرد عادلانه باشد و تکهای به بشقابم اضافه کرد. خندیدم و پرسیدم کاپیتان، خواهربرادر همسن داشتی سر غذا کل کل کنین؟
یک ساعتی از خانوادههایمان گفتیم. فرزند آخر است. فرزند اولم. تکهی آخر شیرینی را بهش دادم. گفتم سخت است سوزاندن این همه کالری.
آموختن دیگری، شجاعت میطلبد. عریان شدن جسم و روح، خایه میخواهد، خایه و مایه زیاد.
عریان میکنیم روحمان را. قبل از جسممان.
پرسیدند چطور آشنا شدین. آنلاین دیتینگ پدرسوخته.
از دیت تخمیای با پسری عراقی برمیگشتم. پسر بیادب و پررو. رفتم در اپلیکیشن دیتینگ. با کاپیتان مچ شده بودیم و پرسید چطوری. گفتم دیت تخمیای داشتم و شروع قصه.
چند روز بعدتر دعوت به رستوران و آشنایی حضوری.
فرمودند ژیگولو را بدهیم کوچه برود. ژیگولو، پنجرهاش بسته شد. چند روز پیش در جلسهی داوری جشنواره فیلم دیدمش. جلو آمد و گفت در بازیای سرش به چانهی بازیکن دیگر خورده و بیهوش شده بوده و سه روز سر درد. گفتم متاسفم.
گاه آدمها، نه شجاعت پیگیری شخصی را دارند، نه جیگر رها کردنشان. سعی میکنند که کش بدهند.
به بهانهی پهلوی شکسته مادر، کار، سرگیجه و هزار و یک بهانه.
ناخودآگاه ما، فکر میکند با صبر و بردباری، مثل دیو و دلبر دارد عشق نثار میکند که تحمل میکند، آما در واقع زیست در لجن است. ما لایق شفافیت و مهر خالصیم.
قصهی طولانیای شد.
چیزهای زیادی بافتم. نهایتن بگویم دوستتان دارم. که میشنوید و میخوانید و مینویسید. شاید بعد از این ۱۰۰۱ شب، کتاب جدید با هم شروع کردیم.