
هر کسی برای آرامش به جایی پناه میبرد. برای من، که از دود و الکل و پارتی کردن به دورم، همین چیزها آرامش است.

این ویدیو از شادمهر.

عود آن دورتر.

آب خنک.

ژورنالم.

گاه وبلاگ. گاه ژورنال.
مینویسم. تخلیه میکنم رها میشوم.
گاه تمام اینها با هم آرامشبخش است و گاه اگر خود شادمهر را با دنیا دنیا عود و چندین لیتر آب خنک بیاورید، حالم را خوش نمیکند.
امشب، ولی، بعد از یک بیست و چهار ساعتهی پر از احساسات درهم و گاهن دردناک، که بعضیشان، خط گذشته را داشتند، افکارم را منتقل کردم.
به صراحت.
از سوتفاهمی، عمیق که اگر در گذشته بود، خانهافکن بود و بستری برای کثافتکاری لفظی و کتککاری عاطفی بود، برآمدم.
براوو!
توانستم موج خشم، ناامیدی، عدم امنیت را در ساعات اول حادثه کنترل کنم، چندین ساعت به خودک وقت بدهم و احساسات و افکارم را یادداشت کنم، که بتوانم با منطق و بدون متهم کردن حرف بزنم.
گفتمش، یو، کاپیتان. موجی از احساساتی که حس کردم چنین و چنان بود. گذشتهی عاطفیام را سعی کردم جدا کنم از قضاوتت، ولی سیخم زد. بدون این که موضوع را تقلیل بدهم به کاراکترش، از اثر اتفاق به خودم گفتم برایش.
در نهایت گفتم، مورد مشابه، اگر پیش بیاید، نیستم.
فهم کرد. صبوری کرد و تمام افکار تاریکی که تجربه کردم را گوش داد. از فلسفهام در باب تعریفم از جهان گفتم که بداند.
پایان مکالمه، احساس خوشبختی کردم.
نه فقط از ملاقات انسانی که در کنارش تمرین میکنیم تعامل را.
بلکه از رشدی که کردم.
در گذشته، سر دوستپسرهایم فریاد کشیدم. با کلام تحقیرشان کردم. در رفتار خشونت کردم و یک بار سیلی زدم.
سم بوده، البته.
سراسر خشم و درکنشدگی بودم. بلد نبودند. بلد نبودم.
از یکدیگر هیولا بیرون میکشیدیم. لزومن، آدمها خوب و بد نیستند. بستگی دارد کجای یکدیگر را به معاشرت میطلبیم.