ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

شب هفتصد و چهارم یا پاییزه و پاییزه

پاییزه و پاییزه. برگ درخت می‌ریزه. هوا شده کمی سرد. روی زمین پر از برگ.

خوش اومدین به ۷۰۴. صبح چهارشنبه‌ است و بی ماشین اومدم سر کار از اونجایی که تصدیق گواهینامه‌ام اعتبارش دیشب تموم شد و توی زندگیم عاقل‌تر از اونم که بی‌جواز بشینم پشت فرمون. بی حرف پیش، امروز تمدیدش می‌کنم.

هوا سرده و به قول معروف دونفره‌است و باب اینه که دستت رو بکنی توی جیب پالتوی آقای ژیگولو.

برگردیم به قصه‌ی آقای ژیگولو.

شنبه، که رفتم اون فستیوال موزیک دم خونه‌ام. هفته‌ی قبل با آقای وکیل آشنا شدم آنلاین و «خودش» پرسید که ایونت موزیک شنبه ر‌و می‌رم و در کلامی ناشفاف، احتمال داشت یکدیگر را ببینیم. که ندیدیم و خاک تو سر هر کی قربون ما نره! هرهر!

در همان شنبه که درد پریود در کشاله‌های ران و اعصاب متصل به میگرن و کمر پر اسپاسم، شیهه می‌کشید، نشستم روی صندلی‌های فلزی داغ دم کافه، که موزیک گوش کنم. باد پاییزی وزید و از آن‌جا که کلبه‌ی من حقیر، روبروی کافه است رفتم و با هودی برگشتم و وقتی برگشتم، همکارم، آقای ژیگولو، از دپارتمان هنرهای زیبا، با تی‌شرت سفید و عینک ری‌بن مشکی و بازوهای ورزشکاری و زلف و کاکل در صف قهوه بود. سلامش دادم، گرم پاسخ داد و با دست اشاره کردم که می‌تواند به من بپیوندد.

در این هفتصد شب نگفتم، ولی من رازی دارم. کراش شدید و لحظه‌ای به مردان تی‌شرت سفید. انگاری که تمیز و دلربا و باهوشند در تصورم.

به هر سو، کعبه و بت‌خانه بهانه است.

آقای ژیگولو سفارش قهوه را بیخیال شد و راست آمد نشست سمت راست من و عشوه‌گری از سر گرفتم.

برای من عشوه آمدن امر راه‌دستی نیست. من در حال‌گیری، ادب کردن و گوش مردان را کشیدن تواناترم. هرچند که آدمی محصول تمرین است و به گاه ۳۴، بیشتر روی نرم‌ام را عریان می‌کنم.

از آن‌جا که شب قبلش هر دو مهمان خانه‌ی دوست مشترک بودیم و با گربه‌اش بازی کرده بودیم، جای خراش چنگ گربه را نشانش دادم و گفتم ببین چی کار کرده؟ باهوش و تیز، دلبری‌ام را روی هوا زد و با همان فرمان راجع به پیشی حرف زدیم. گفتم به نظرت با این زخم زنده می‌مانم؟

می‌دانید و می‌دانم، عشوه‌گری از درون گود جالب است. از بیرون، فقط ننربازی است. گفتم و نوشتم و به خاطر سپردم که چقدر این بعد ملوس زنانه را سرکوب کرده‌ام.

خلاصه‌ی امر، به خودمان آمدیم دیدیم چهار ساعت است در مورد همه چیز و هیچ چیز حرف زده‌ایم و مسوول کافه گفت، انقدر ماندید که داریم جمع می‌کنیم، نه فقط فستیوال را. صندلی‌ها را.

چند قدمی راه آمد تا در خانه و بی رد و بدل کردن شماره تلفن جدا شدیم.

آقای ژیگولو را این اطراف خواهیم دید. از آقای ژیگولو خواهید شنید.

هزار و یک شبشهرزاد قصه گو
۱۳
۳
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید