
اولن که این استیک نیست، بادمجونه روی تهدیگ.

دومن واسه مهمونام که از سرزمین همیشه افتاب میان، رولت گوشت پختم. واویلا.

میریم هالووین. کمی جیپسی، کمی فالگیر.

کاپ سرامیک بهترین استایل شو رو میبریم، کودک درونمان عشق میکند برنده شده است.
در همین عکس توجهتان را جلب میکنم به دستان ژیگولو و عکسی که داشت میگرفت.

جززبلا بزنی مارمولک. مجلس شلوغ بود.
یک بار با اره برقیاش طرفم آمد که مرا بترساند و ازم عکسی از نزدیک گرفت. بعدتر حال دوستانم را پرسید و گفت چقدر استایلم باحال شده و حقم بود جایزه ببرم.
آمادهاید ملاقاتش کنید؟

ژیگولو شده بود مرد اره برقی. شکمش را با پارچه پر کرده بود و ماسکش ترسناک بود.

این خانم قرمزی، کیم استاد دیزاین است که رفیق گرمابه و گلستان همیم.

آقای ومپایر، رییس هنرهای زیباست. میبینید ملت چطور از «جدی نبودن» نمیترسند؟
نفر سمت چپی هم هلن، استاد دیگری است. خیلی بامزه است که چنین اساتید دانشگاه، جلوی مشتی کودک، شادی میکنند.

من، قرتیترین استاد این دانشگاه، در جمع اساتید و کودکان و مهمانانم و ژیگولو، کت واک کردم و رقص معروف پالپفیکشن را کردم.

امروز صبح، که کمی کسلم از الکلی که زدم و کمی از این که با ژیگولو تیک وتوک نکردیم، فکر کردم به پارسال این روزها.

که شغلی نداشتم. فیلمام لت وپار بود و باید خیلی چیزها را فهم میکردم. یادم است در دل آن روزهای سیاه، اخبار مدام مرگ جوانان در ایران، دستگیریهای وحشیانه، افسردگی حاد، اضطراب غریب، به نبودنم فکر کردم.
هالووین جشن ترس است…چه از این ترسناکتر که کف وان، در آپارتمانی اجارهای، دراز بکشی و به نبودن خودت فکر کنی. به این که چه شکل از نابود کردن زیستات، اجرایی است.
همانطور که وحشتزده، قبل از کلاس مارکتینگ، کف وان نفس میکشیدم، از خودم وقت خریدم. گفتم زن، به خودت بیا. اگر سال دیگر، همین وقت زندگی همینقدر سیاه بود، خودت را غرق کن.

این پارسال من است.
الان یک سال گذشته.
فارغالتحصیلم با مدرک ترمینال رشتهام. فیلمام رو به اتمام است. استاد دانشگاهم. کاپ سرامیک گرفتم که جیپسی باشم. خانه دارم و افیس و ماشین سلامت.
خوشحالم. افسردگیام شکل عوض کرده و تبدیل به بیحوصلگی شده.
شاید هم روند بهبودی است.
خلاصه ببخشید اگر حقیقت درونی زندگی وزیستم، به رنگارنگی عکسها نیست.
حقیقت آدمها نهایتن تلخ است.
برویم برای سالی شاد و شنگول و پر عشق و جاده ابدیت.