
دادگر کمر درد داره. یه هفتهای هست. حرکتی خربازی زد تو جیم. کمرش درد میکنه. هم درد بدنی دارم، هم خمار آدرنالین ورزش و فرار به جیم هستم.
سلام خوشگلا. قصه زیاد دارم.
اول کلاسهام، عادتی دارم به پرسیدن از بچهها که چی خوب بوده هفته قبل چی بد. تهش هم خودم شر میکنم. گفتم بهشون ادیت فیلم خوب پیش میره، ولی یه پسری من رو «گوست» کرد. به این معنا که ناپدید شد. خاک بر سرش.
بچهها هم گفتند خاک بر سرش. در جهان بچهها من پرفسور داف کولام!

اکرم که بنده باشم در این قصه، امروز با شاگرد سیاهپوستم حرف زدم. قصه کوتاه. هفتهی گذشته شاگردم، «تیت» با رییس من که رییس دپارتمان است «جان» در جلسهی عمومی جلوی ۴۰ نفر بحث کردند و تیت از کوره در رفت و ضمنی جان را به نژادپرستی متهم کرد.
جان نژادپرست نیست ولی روحیهی سختگیر و بیاعصابی دارد. تیت به خودش گرفت و اوف!
امروز آمد توی اتاقم. به بهانهی این که کلیدم را روی در جا گذاشتم. آمد توی اتاق. در را بست و گفت از رییست متنفرم.
شت. چه موقعیت تخمیای! گفت فقط گوش کنم و کاری نکنم.
غرها زد. بخشی حق داشت. بخشی کجفهمی بود و بخشی بچهبازی. گریه میکرد، به پهنای صورت و قلبم فشرده شد.
گفتمش، میفهمم رنج کشیدی. ولی تا جایی که من جان را میشناسم نژادپرست نیست. قصه کوتاه. گریهها کرد. میخواست از دانشکده برود یا با جان بجنگد.
گفتمش. ببین. من خودم زن رنگینپوستم و تا دلت بخواهد بهم توهین نژادپرستی شده. بهم گفتند تروریست. دردت شادی متفاوت باشد اما میفهممت.
کمی قرار گرفت.
گفتم ببین من خیر سرم پرفسور اینجام. ولی هنوز توی سرم میزنند گاه. عبور کن. رها کن. دو سال از درست مانده عزیز جان. برو با جان صلح کن.
گفتمش در دوره فوقلیسانس با چه موجودات نژادپرستی دمخور بودم. عبور کردم که قدرت به دست بیاورم. صدا داشته باشم.
رها کن تیت. رها کن. پروگرمت را تمام کن و فوقلیسانس بگیر. من پشتتم برای اپلای.
گفتم شب فارغ التحصیلیت برویم شام سوشی مهمام من. ولی تمامش کن. خشمت را بده دست من.
به صلح رسید و من گوش دادمش و آه که چقدر همه آسیبپذیریم.
8 مارچ نزدیک است.
روی مبل سفت دراز کشیدهام. شامم حاضر است و دلم برای مادرجونم تنگ است.