
۷۵۷ جا افتاده بود، عقبگرد میکنیم. آنچه میبینید بورد سوییچ استودیوی تلویزیونی ماست. بچهها را امروز با کمک خواهر پای تلفن، نجات دادیم از عدم اتصال، هرچند نتوانستند کانکشن آخر را متصل کنند و کارشان نیمه ماند. شونصد بار عرض کردم، قبل از این که ملت را بکشانید پای صحنه، از دوربین و تست تصویر مطمئن شوید.

به هر رو، استودیو دارد جان میگیرد و ما کیونها دادیم تا درست شد.

دیزاین فیلم دارد جلو میرود. ذهنی، خستهام خدا شاهده. سه سال و نیمه فیلم دستمه و خب، بچهدار اگر شده بودم، بچه داشت حرف میزد.

هفتهی معمولیای داشتم. یکی دو شباش سردماغ بودم از توجهی که کسی به من میدهد و آنگاه که توجه میرود، به سان یک معتاد، انگشت بر رگ ساعد میکوبانمکه حاججججی، خمارررررم.
بلی، خمار توجهم. خمار دیده شدن. نمیدانم جوانی هم چنین بود، ولی در این غربت کی.ری و هوای یکدم زمستان و یکدم بهار و قبوض و قسطهای زیر فرش و فیلم ناتمام و شهر کوچک، توجه، شنگولم میکند.
هر چند، که به عنوان یک سیگاری اسبق، یک نخ دو نخ، دریچهی اعتیاد است و یک تکست دوتکست دیگر کفاف نمیکند. دوست دارم در دریای توجه غوطهور شوم.
نونیفیکشنهای گوشیم را مدتی است بستهام که به دیدن اسم هیچ کس عادت نکنم. ولی به جایش میروم اینباکس چک میکنم.
حقیقتن، گیرم «آدمه» نیست. گیرم «توجه» است.
هر چند نهایتن احساس ایگنور شدن از هر طرفی بیاید یکسان آدم را بیحوصله میکند.
فکر میکنم که چقدر در فضای کار چیز زیادی تخ.مام نیست. ولی در روابط انسانی دخترپسری (چقدر لوس است این عبارت) زودتر به همه چیز دستاویز میشوم. از سر تنهایی است، جوانی هم همین بودم؟
بخش آلفای به تخ.مام میگوید گور باباش. بخش دیگری ریز چسناله میکند «منظورش چیه»
منظور؟ برای منظورخوانی زیادی پیرم.

میگن اگه از یکی خوشت میاد، بشناسش، مرتفع میشه. ولی ما گاه اسیر فانتزیهای خودمان میشویم. چیزهایی که دوست داریم را میسازیم و در کاخ رویاییمان در آغوشش آرام میگیریم.

مثل همین حکایت بلاگرهاست به نظرم. تصویری از که از حقیقت میسازند، با عینیت فاصله داره.

مثلن وقتی شما با یکی آشنا میشی و بهت میگه نهار پلوتن خورده، این عکسهایی که دیدین رو نمیفرسته.

این که باقی پلوی سه روز پیش رو گرم کرده و قاشقها رو ول میکنه روی صفحهی گاز.

رفتم قوت غالبی خریدم و از آنجا که به جان حضرت تراپیست هم غر زده بودم که زندگی خوش نمیگذره و یه بخشیش بخاطر این که طعمهای تکراری میخورم، سه تا سس خریدم، دوقوطی رب گوجه و خیارشور.
چشیدن طعم رب و تن و خیارشور، سرخوشم کرد. آدمیزاد مسخره را ببین. به پلوتن دلشاد میشود.

خلاصهی امر که، این دایرهی میناست و هزار چرخشاش.
یکی از اهداف امسالم، تغییر رویه است در کنشگری. همیشه یک مدل رفتار میکردم و نتیجه مشابه داشت. این بار شیوههای جدیدی تست میکنم.
مثلن، کسی سعی کرد حسادتم را برانگیزد. همیشه با بزرگواری عبور میکردم. این بار، ضدحمله زدم. نتیجهاش را به عنوان یک موش آزمایشگاهی گزارش خواهم کرد.

اگر یک چیز را فهمیده باشم این است که ما دنیایمان را با ذهنیتمان میسازیم و گاه نابودی یک رویا، به اندازهی فرو ریختن عینی آجرهای خانه، مهیب است.
میدانم اگر حضرت تراپیست بود میگفت شهرزاد دراماتیکش نکن.
من همه چیز را دراماتیک میکنم. از قل زدنهای تخممرغ روی گوجهفرنگیهاس خورد شده برای املت صبح، تا انتخاب کلمات در حشر و نشر با لاورهای فرضی.
شاید هم تغییر اصلی، نیاز به فاصلهگذاری عمیقتری میان خویش و حوادث است. تمرین میکنم.