
دیروز دو تن از اساتید دانشگاه را دعوت کردم بیایند فیلم سینماییام را ببینیم و بگویند مایلند با هم همکاری کنیم یا خیر.
کیم، دیزاینر است. قرار شد سوشال مدیای تخیلی فیلم را طراحی کند. من و کیم دوستیم. همانطور که من توی سر خودم و هاردها میزدم، برای همهی ما چای درست کرد. کلیفتون موزیسین است. با گندههای موزیک کار کرده، اروپا را تور رفته و لیدی گاگا را از زمانی که استفانی بود میشناسد.
من، به رسم آداب امریکاییها، مقادیری خوراکی آوردم برای شروع مجلس. چیپس و دیپ اسفناج و سینی میوه پنیر.
آداب اجتماعی، اصول معاشرت، کار با داوطلبان آرتیست، به من آموخته که یکی از روشهای موفق جذب همکار جدید چه برای پول و چه بیپول، عزت و احترام اولیه است. به قول خودمان، «نمکگیر» شوند.
چای و اسنک زدیم و در آن میانه، پروپوزال گرنت را شوتیدم رفت و نشستیم به تماشای فیلم. کلیفتون و کیم، هر دو MFA در شاخه دیزاین، و موزیک دارند. مدرک من در رشتهی فیلم است و در امریکا، مدرک ترمینال است و معادل دکترا.
گفتمشان، عزیزان، بودجه اول من ۴۰ دلار بوده، چهار پنج تا پوزیشن کلفت را من گردن گرفتم و میدانم صدای فیلم کمک میخواهد.
فیلم که تمام شد، کلیفتون، که در زبان تیز و دراماتیکگری معروف است، به من دنیا دنیا دنیا استرس داد که این لایهی صوتی فیلم را هیچ گهی نمیشود خورد و خراب است و کجاست وکوج است.
من پنیک کردم، چون از صدا، ان بلد نیستم. از او فُشار، از من فرار. آخرش گفتم ببین من پنیک کردم. این پروژه را یک بچه بیست ساله ادیت کرده، بی پول.
کمی آرام شد.
گاه آدمها، آگاه و ناآگاه، برای اهمیت بخشیدن به کار خودشان، تو را تحت فشار میگذارند، که بعدتر در نقش قهرمان ظاهر شوند و دنیا را نجات بدهند.
حاجی، قدردان اهل دنیا هست، بی نیاز به این کثافتکاریهای روانی.
القصه کوتاه. فیلمی دارم زیبا، که توجه و عشق و استعداد بسیار میطلبد که راست و ریس شود.
دانی چه گویم؟
به هر حال. ماییم و موج سودا.
امروز شنبه است و بعد از یک هفتهای سفت و بی الارم خوابیدم و الان روزم را با قصه و قهوه آغاز کردم.

خانه بیانضباط است. لباس شستن دارم، کمی غذا پختن. این ماه، و این هفتهی گذشته، سنگین بود و حال، کمی قرار گرفتم. از نوشتن گزارش سالانهی عملکردم، تا اپلای گرنت و ملاقات با همکارانم برای ادامهی فیلم.

کیم شروع کرده به دیزاین اولیه. هیجان زده کردن و همراه کردن اهل دنیا، با رویایم، کاریست سخت و یادش گرفتهام.

خلاصهی امر که، امروز موهایمان را میشوییم، باجگاه میرویم، شب با دوستان بازی میکنیم، به نبود کاپیتان عادت میکنیم.

حقیقت یک چیزی را جدیدن دارم میپذیرم.
آدمها، اول رابطه خوشگلاند. به مرور، حقیقتشان که لزومن هم زشت نیست، اما، حقیقی است رو میشود. کاپیتان، جاهای خالی رابطه را با یک جمله پر کرد. من تنبلم!
بد شد که! حیف شد که! چون من زرنگم و اکتیو. هیجانزدهی فرصت زیست، عاشق قصه گفتم، عشق ورزیدن و در حرکت مدام بودنم.
با مردی که یکجانشینی مفرط دوست دارد و به گاه نوازش، ترجیح میدهد چرت بزند تا خط گردنم را وجب کند، کارم راست نمیآید.
خلاصه که سلامتی، تَموشا، به عشق بچه موشا!