
این حاجی است و کودکان. بعضیهایشان چنان قشنگند که قلبت نورانی میشود و برخی، چنان آسیبدیدهاند که کلام و رفتار پر زهرشان، دلت را غمآلود میکند.
پستی هوا کردم در سوشال مدیا که میخواستم ستاره شوم، شدم پرفسور.

شاید هنوز رها نکردم این تصویر را. ولی از صمیم قلب میدانم که چه چیزی میتواند در انتظارم باشد. شاید نه همین فردا، چند قدمی دورتر.

این هم از کلام بزرگان، دزدی از صفحهای در سوشال مدیا.

به رسم ماهانه، پیچیده در هورمون و دردآلود با دوز سنگینی از افکار درهم هستم. خوشبختانه این پریود خورد به شنبه و بین تخت و کاناپه میچرخم.

ناماسته.
حرف و سخنی نیست. یک روز معمولی، با دردی معمولی.