
اوف. عجب هفتهای بود کاپیتان. تازه دوشنبه است و آلردی روحم درد میکنه. اوه کاپیتان. سر صبحی به شوخی اینو واسه چند تایی از رفقا فرستادم و این وقت شب، آمپرم سوخته.

روزم را چگونه آغاز کردم؟ روی چه تمرکز کنیم؟ این که خفن کشیدم خودم را رفتم جیم و برای اولین بار رفتم زیر این علم؟
این که حاجی، نترسید و زد زیر کار؟

یا اینکه حاجی ک.سدسته و زد سر صبح سبزیجات نهارش رو کربن کرد؟
از این بگم که سر کلاس بازیگری بغض کردم از دست بچهها بخاطر حرفها و رفتارهای کسشرشون؟ به گا رفتم عاطفی؟
یا اینکه عصرش یه قهوه عالی با همکارم داشتم و حسابی باند کردیم؟
از این بگم که کاپیتان به قعر جدول سقوط کرده؟
یا اینکه دوباره به دیتینگ اپ برگشتم؟
از این بگمکه از رنج و بغض گریه چشام میسوزن؟
یا این که امازون سگننه، دو تا قطره چشمی که سفارش دادم رو نفرستاده.
از این بگم که سر صبحی بطری آب رو روی اپن ول دادم و زندگیم خیس شد.
یا اینکه رفتم میتینگ واسه مباحثهی استخدام کارمند جدید.
بچههای کلاس بازیگری، کاه روی کوه بودند و آمپرم چسبید. بدم چسبید. احساس کم بودن کردم و این که بهم خیانت شده و قدرمو نمیدونن و انگلیسیم هم تاب خورد بهم دیگه.

از طرفی، احساس امنیت و نزدیکی کردم کنار همکارم و کلی از گرههای ذهنیم واسه پروژه باز شد.
آه کاپیتان. عجب هفتهای بود.
یه کمی اعصابم تحریک شده است. کار زیاد داشتم و گیج شدم و بچههای بازیگری عوضیان.
از دستشویی دانشکده برمیگشتم و بغل کردن یه شاگردم که زار جهان رو میزد که چطور نتونسته جلوی خودکشی همکلاسیش رو توی راهنمایی بگیره. مونولوگش این بود و بعد این که ده دقیقهای بغلش کردم، برگشتم سر کلاس و بچهها بهم بمب زدند.
جندههای کوچولو. مانسترهای کوچک.
میتونن خیلی اعصابت رو خط بندازن.
گفتم چهارشنبه درس نمیدم. بیاین حرف بزنیم. دونه دونه.
الان رسیدم خونه. گرسنه. ظرفها دارن شسته میشن. من از بچههای بازیگری ناراحتم. از همکارم خوشحالم.

من فکر میکنم، دلم الان فقط یه غذای خوب میخواد.