
نشستهام رو به پنجرهی قدی آفیس.

به تماشای پارکینگ و زوزهی باد. امروز باد میوزد. به گاه خروج از جیم، در شیشهای سنگین، به ضرب باد خورد تویپهلوم. نشستم توی ماشین، با دوز بالای آدرنالین، از درد گریهام گرفت.

همینطور که داشتم عکس میگرفتم بذارم توی قصه، شکرگزاری بهم قالب شد. من با غر آمده بودم. ولی وقتی چیزهایی که در قاب دیدم را نگاه کردم، هم ممنون شدم از جهانی که ساختم و اقبال. هم یادم آمد الان رویای پارسالم را دارم زندگی میکنم.
چند روزی است(بی حرف پیش) ساعتم ۶:۳۰ زنگ میخورد، حدود ۷:۱۵ قهوه دستم است و غذای بی روغنم دارد میپزد و میرم جیم ۸-۹!
یادم آمد از پارسال.

این روزها چقدر گنگ بود. آخر هفتهها میرفتم فروشندگی. غذای خانگی میبردم، فرندز در بکگراند پخش میکردم و خودم کار اپلای میکردم. آرزویم « فقط یه کاری باشه» رویایم، چیزی بود که الان دارم. کار و پوزیشن و دسترسی و اعتبار. پولدار نشدم و هنوز کمر حاجی خم است زیر قرض خرابننه.
ولی اوضاع بهتر است ها! خودمانیم. پول کاش بیشتر بود. کاش از لاور شانس میآوردم. کاش فیلم ام تامام شده بود. کاش اقامتم حل شده بود. کاش شهر بزرگتری بودم.
دُم ندارد دیدریم کردن.
امروز، نیت دارم، همت عالی کنم، سه ساعته گرنت پروپوزال بنویسم. بریم ببینیم چه میشود.
آمده بودم غر کاپیتان را بزنم، کار زیاد است.
ایشون باخت میده هر چی بشه، حاجی کارش درسته!