
خدا شاهده تموم مراسم بریکاپ رو انجام دادم، به جز اون لحظهی «زدن زیر میز»
گریههامو کردم. به دیتینگ اپ سری زدم، با دوستهای نزدیک و مامان بیقراری کردم، توی تراپی به فردای بریکآپ فکر کردم و حرف زدم.
آما، به گاه ملاقاتش، تصمیم دیگری گرفتم.
شاعر میفرمان، ببین ساختن چقدر سخته، ولی ویرونی آسونه. گفتم حاجی، شما شونزده ساله میزنی زیر همهی روابط. تامام روابطم را من تامام کردم. گاه با گریه، گاه با یاری تراپیست، گاه با فریاد.
نهایتن، رفتار مشابه، نتیجه مشابه دارد.
گفتم برو، چیز جدید آزمایش کن. گویی که کاپیتان، با آن جلال جبروتش، موش آزمایشگاهی حاجی است. گفت ۵:۱۵ کتابفروشی و بعدش بستنی. روی کاغذ هم، زیادی همه چیز برای یک بریکآپ سانتیمانتال بود. سایهی آبیم را پشت پلکهای پفکرده از گریهام زده بودم و آمدنش را تماشا کردم. تیشرت سرمهای، شلوار جین و یک جلیقهی باحال یشمی پوشیده بود. همدیگر را بغل کردیم، بیبوسه وارد کتابفروشی شدیم. شروع کردیم به چرخ زدم. دستم را نگرفته بود. در پیچی بین قفسهها، چشم تو چشم شدیم، پرسیدم دلت تنگ شده بود. با چشمهای آبیاش جواب داد البته، تو چی. گفتم آره به زبان، ولی به دل، یاد پلن بریکآپ بودم. چرخها زدیم و پازلها و صفحهها و رمانهای جاسوسی را نگاه کردیم. غر زد که قطعهای از هواپیمایش خراب شده. میدانی که چطور یاد شازده کوچولو افتادم!
بعد از چرخ زدنها و کمی گیج بودن، از کتابفروشی زدیم بیرون و پرسید هفتهات چطور است؟ پرسیدم آنچه گذشت با آن چه روبروست. غر زدم از درد هفتهی پیش و ملاقات تهیهکنندهی فرضی و دویست هزار تا. گفت تحت فشار است و داشته فکر میکرده فرار کند یک هفتهای از شهر بیرون بزند.
بستنی بزرگ وانیلی گرفت و من یک بستنی ریز شوکولی. چند قاشقی بستنی زد و لبخند «های» شدن روی شکر را گوشهی چشمش دیدم. گفتمش میدانم خیلی فاکداپی سر هواپیما. چطور ساپورتت کنم. گفت مکانیک سراغ داری؟ خندیدیم. گفت بهم کمک کن این بستنی را تمام کنم. دیدم کمی نرم شده و هر آنچه که باعث شده بود با گاردی هیولا بیرون بیاید و بریند در هفتهی گذشته و اعصاب حاجی، کمی پایین است. چشمهای پف کرده از گریه و سایهی آبیم را بهش دوختم و با لبخندی ظفرآلود گفتم، فکر کردم دیگر هم را نمیبینیم. سعی کرد تسلطش به بستنی را از دست ندهد. گفت چطور. بخشی از من میخواست بگوید، ان، خودتو به کوچه علی چپ. ولی با کظم غیظی به جا و هدف تمرین رفتار نو، گفتم بخاطر عکسالعملت. کنسل کردنت و پیگیری نکردنت. حتی امروز هم فکر میکردم بار آخر است هم را میبینیم. سعی میکرد خونسرد رفتار کند و به بستنی ادامه بدهد.
قصه کوتاه. کاپیتان از دنیایم پرت نشده بیرون، ولی چمدانش را بستم و گذاشتم لای در که اگر چنین شد و چنان شد، برود که برود.
میدانی، ما هر کدام رفتارهایی میکنیم که از جایی به بعد میشود آتوپایلت! ولی در این میانهی عمر، میدانم که گسترش دامنهی درک و رفتارم، خیلی مهم است و نیاز به همدلی و شفقت فراوان از طرف خودم برای خویش دارم.
حالا که صبح دوشنبه است، کش میآیم که خمودگیم جا بماند در خانه و هفته را سبک شروع بکنم.