
میدونستم میخوام فرار کنم. سر کار بودم وسط کلاس و ایمیلها. میدونستم طاقتم تموم شده.
فرار کردم. یه بسته چیپس و حمص و چیز کیک خریدم و تو خونه پناه گرفتم.

فردا مجلس داریم.
پست رو که گذاشتم اینستاگرام، اول دو تن از اعضای خونواده ریاکشن دادند که چرا و چگونه و قضاوت نمیکنیم ولی چه کاریه.

منم یه آدم معمولیام. درسته خیلی خاییه دارم، ولی منم پر از تردیدم.
ته دلم خالی شد. آیا تصمیمام به همصحبتی کمکی میکنه؟
دلم فرو ریخت. فکر کردم. تردید کردم و فکر کردم.
تصمیمم درسته. وقتی دنبال اگاهرسانی هستی، یحتمل خلاف جریان جامعهای، مقاومت جامعه نشون میده جهت درستی داری هل میدی.

رییسم یه تعداد از شاگردها رو برد یکی از جشنواره فیلمهای خفن امریکا. گفت پول نیست، من رو نبرد. بعدتر گفت میخواد پنج هزار تا پول دپارتمان رو بده واسه یه تبلیغ تخمی تو یه جشنواره تخمی.
غمگینم که نرفتم. حسودیم شد. و از نداشتن قدرت خشمگینم.
منم یه آدم معمولیام. با رویاهای گنده و کمی حسادت.

کمر درد دارم هنوز و دو شبه روی مبل میخوابم. هم درد دارم، هم احتیاج به تحرک. افسردگی پیدا کردم تو همین ده روز. امروز که مدام در فکر شکر و شیرینی بودم، شصتم خبردار شد که اوپس! دادهگر! پرخوری اولین نشونهی افسردگیه واست.
منم یه آدم معمولیام با دردهای سیاتیکی!

شاگردم قرار بود تجهیزات آماده کنه و گیج زد و شواپ نکرد و اخلاق تخمیام را خراب کرد سر صبحی.
منم یک معلمام. با اعصاب خطخطی

دیروز یک شاگرد دیگرم، گریان امد توی اتاق. این دومین بار است بچههای غمگین دارم در اتاقم این هفته. یکی از اعضای خونوادش، همه موزیکاش رو حذف کرده چون موزیک شغل نیست.
دلداری میدهمواخرین قطرات امرزی مثبتم را میبلعند.
منم یک انسانم شکننده
با آرزوی شفای عاجل کمرم و بازگشت روزهای خوشگلی و شنگولی