
حساب کردم دیدم کاپیتان چهارده شبی در قصهها حضور داشت، تا جایی که امروز، به خودم آمدم و دیدم که هی ددم وای. عکسهاشو پاره کردم، نامههاشو هنوز نه.
دههی سی جای جالبی است. برای من یکی، میدانم چه میخواهم و اعصابم از همیشه کمتر است. توقعات غیر معمولی از دنیا و اهل دنیا ندارم. روزانه تمرین میکنم چطور با کلام ارتباط برقرار بکنم و فهم کنم.
صبر خرج میکنم. میکوشم که به زخمهای گذشتهام راه ندهم که تصمیمات ناخودآگاه برایم بگیرند.
ولی،
یک ولی بزرگ.
دیگر مثل هجده سالگیم با چیزهای کماهمیت امیدوار نمیشوم و جان و جوانی هزینه نمیکنم.
سخت است.
دوست دارم به صورت فیزیکی یقهی آدمها را بگیرم و تکانشان بدهم و بگویم چته چی میخوای؟

آما، همان جای روز، که حتی برای خودم و دوربین حال لبخند زدن نداشتم، میدانستم نمیتوانم تمرکزم را از دست بدهم و تسلیم ناامیدی بشوم. قرار داشتم با یک کانکشن مشتی که برای سریالم پول بیاورد. همانطور که داشتم به سمت والمارت، رانندگی میکردم که یک بسته پنیر منیر بخرم بیاندازم روی میز کنفرانس میتینگ ساعت ۱، پیامی گرفتم از دو نفری که باهام کار میکنند که یک ساعتی رانندگی فاصله داریم باهم. که منطقی نیست رانندگی کنیم از زمین و آسمان برف و باران میبارد. دلم کمی خالی شد. تنها و یکنفس باید به نبرد پرزنتیشین میرفتم. حساب باز کرده بودم که آن دو بچه، کمکم کنند. به جای والمارت، پیچیدم، توی پارکینگی، و این دو عکس و دو پاراگراف اول را نوشتم همانطور که منتظر پاسخ آن مردی بودم که قرار است تهیهکننده باشد.
آه. زنگ زد و توضیح دادمش که این دو بچه نمیرسند و به جای اتاق کنفرانس، برویم نهار و نوشیدنی.
رانندگی کردم دوباره تا مرکز شهر. میدانستم نباید تسلیم خشم و اندوه بشوم. سه هفتهای بود برای این روز آماده میشدم. هیچ دو.لکجی نمیتواند رویاهایم را معطوف کند. پساپس و پیشاپیش عذرخواهی بنده را بابت فحشها پذیرا باشید. ۷۵۰ شب است و دیگر میدانید حاجی آمپر میچسباند، اوضاع خلا است.
تایم نهار، بدون تلاش مضاعف، درجه یک پیش رفت. بیرون برف میبارید، درشت و زیبا و سپید و هارمونیک. شراب سفید به دهان کشیدم و سیبزمینیهای فرفری و با تهیهکنندهی آیندهام فک و فک و فک زدم. چندباری به بیقراری و وسط نوت برداشتن پیامهایم را چک کردم و آن مرد، پاسخی نداده بود.
اصلن حکایت این است که سهشنبه، قرار بود به جای سینما، خانهی من فیلم ببینیم و وسط آشپزی من، ساعت ۵:۰۶ قرار شام ساعت ۶ را کنسل کرد که حال روحیم خوب نیست. من با صبر و ادب و فهم پذیرفتم ولی بخشی از من برید و کند و گریخت. از سه شنبه تا کنون، پیامهای سرد من و پیگیریهای بسیار آبکی وی را داشتیم و من، برای ماندن، دلیلی فرای «تنهایی» میخواهم.
«تنهایی» ممکن است دلیل موجهی باشد، آما، سخت خطرناک است. چون از محتاج بودن و آویزانی میآید، پس، شما را به جن.دگی عاطفی در رابطه میاندازد، که هر کوتاهی میآیید که نرود، هر بخششی میکنید که بماند. گه بگیرند سرتاپای چنین عطوفتی را.
فهمیدم که «تنهایی» میگوید کوتاه بیا! چه چیزی را باید کوتاه آمد؟ آدمها تغییر نمیکنند. اگر چیزی خراب است، با چشمپوشی از بین نمیرود. اگر کسی قراری را چنان خودخواهانه کنسل میکند و در صدد جبران ضرر نیست، نگه داشتنش، یعنی من قبول میکنم و گردن میدهم با من چنین رفتار بکنی. چهار روز گذشت و نگفت کی ببینمت و آمپر داغم را کردم یک تکست.

گفت برویم بستنی بخوریم. در این ان سرما. گفتم البته ایده درخشانی است. اینجای کار دعوتتان میکنم، صدای ذهنی مرا بشنوید.
بخشی از من گفت، برو، با لطافت بستنی به دهان بکش. غر نزن. ملایمت کن. ولنتاین شاید بهمان گل و شوکول داد و با هواپیما رفتیم بچرخیم.
بخشی دیگر گفت، من حتی یک روز دیگر هم این ان را تحمل نمیکنم که احترام نگذاشته. انم توی گل و شوکول.
Gaslighting را شنیدهاید؟
رفتاری است که فرد آزارگر بر سر قربانی پیاده میکند. چنین که آزارگر، مثلن خیانت میکند، وقتی قربانی پرسش میکند، چنان رفتار میکند که قربانی به برداشتاش از جهان و شعورش و فهمش شک کند و «آدم بده» قصه است که پارتنر«آزارگر» را نفهمیده و بهش شک کرده.
داشتم. از این سایکوها زیاد داشتم. لول دارند. یکیشان آن آقای صندلی بود، که صندلی کارگردانی به آن گندگی را فرستاد درب منزل ما و هزار و یک اشارات عاشقانه کرد و به گاه روشنگری، بنده را متهم کرد به «خیالاتی» بودن که بابا هیچی بین ما نبوده و نیست.
این کاپیتان، شکل دیگری گسلایت کرد. خودش رید، بعد فاز افسرده و دپسرده گرفت و وقتی من از موضعم کوتاه نیامدم، شروع کرد فاصله گرفتن و آدمیزاد است دیگر، به خودش شک میکند. به خودم آمدم و دیدم شک کردم نکند زیادی تند رفتم؟ چه چیزی را تند رفتم؟ انتظار احترام متقابل؟ باز گذاشتن کانال تعامل؟ تلاش برای جبران؟
به خویش تلنگری زدم حاجی، گول نخوری! نه گول نخوریا! شما عاقلتر از این حرفهایی و موجودات پیچیدهتر از این حرفها رو مچگیری کردی.
میدانی سختترین جای پذیرش حقیقت کجاست؟ چند شب پیش حکایت آن درهی بین حقیقت و تصویر ذهنی را ترسیم کردم. همانجاست.
گاه احساس میکنم روحم هزار ساله است، انقدر که دیدم و شنیدم.
من با کاپیتان حال میکردم. مشکل اصلی این بود که دیواری بین ما بود که میترسید لابد زمین بریزد. شاید هم دلایل دیگری پشت این فاصله گرفتنها بود. نگفت. راه نداد و من توان راه رفتن با چنین کولهای از تردید را ندارم. به دنبال صمیمیت عاطفی و احساسی هستم.
خلاصهی امر، فردا میرویم بستنی بزنیم و یک ور من، مکالمه را جلو خواهد برد.
از آنجا که هنوز کلهام پر از وسواس است، قصه را یک دست دیگر خواندم و دوست داشتم چند تا نکته اضافه کنم.
شک، میتواند روح آدم را ترک بیاندازد. وقتی، کسی برای حداقلهای ارتباطی، چنین کم میگذارد، آن هم اول رابطه که باید گل و شوکول باشد و هر چه بلد است یحتمل خرج میکند که حداقل کار را به تخت خواب بکشد. بخشی از غریزهی مردانه چنین عمل میکند. ز ایام غارنشینی تا کنون، مردان میرفتند پوست پلنگ و شیر میآوردند که زن راهشان بدهد به غار و تولید کودک کنند و باقی قصه معلوم.
حالا، وقتی در همین اول رابطه، که در مرحلهی سینما و چسفیل و روی مبل بنشینیم و دستش را روی شانهی من بگذارد هستیم و چنان رفتارهای متناقض و ناهارمونیکی میبینم، پیام دارکی از طرف بخش آسیبدیدهام صادر میشود که «لابد دوست داشتن من راحت نیست» «شاید باید تلاش کنم که من رو جذاب بدونه» «شاید من دوستداشتنی، خوشگل، سک.سی، خفن نیستم که من رو نمیخواد»
آدمیزاد است دیگر. هی روزگار. آدمیزاد.
به خودش شک میکند.
من هم شک میکنم.
بخشی از من، جنگندهترین زن عالم است. عاشق سینماست. عاشق قصه گفتن است. از خودش مطمئن است. آمد آمریکا، زد زیر همه چیز و دنیا دنیا دوری و غربت و از دست دادنها را گردن گرفت، که بیاید دم هالیوود، فیلم بسازد. ستاره بشود. در این جهان پر از بیعدالتی و فرصتهای نابرابر، صدا پیدا کند و بگوید بپذیریم هم را، همین.
این بخش من، امروز ظهر نشست پای میز مذاکره و درخواست $۲۰۰،۰۰۰ دلار پول کرد. با چنان سر بالا و سینهی سپری، بی سر سوزنی تردید و شک که آیا لایق این همه امکانات هست، طوری فکر کرد و ابراز کرد که خب، قیمتها همینه! منم کار قشنگ و تمیز میخوام بسازم.
بخشی دیگر، دنبال سر سوزنی لطافت است و با دیدن رفتارهای نامهربان و بیفکر، غمگین میشود. شک میکند به تمام چیزهای زیبایی که درونش زیست میکند. یادش میرود چقدر قاصدک دوست دارد. چقدر از بغلهای طولانی این سالهای مهاجرت محروم بوده. چقدر دلش یک کنسرت با دلبر میخواهد. چقدر حداقلهای صمیمیت را میخواهد. این بخش، غمگین میشود و تمام قاصدکهای بیپر، ابرهای خاکستری، بلیطهای فروخته شده در دلش لانه میکنند.
عجب برونریزی مفصلی.

دیشب، به دعوت دانشگاه، مراسم شامی برای جمع کردن دونیشن برای اسکالرشیپهای روزنامهنگاری شرکت کردم. سر میز ما، شهردار و عضو شورای شهر نشسته بود. عکس را برای کاپیتان فرستادم.
دیگر امیدی به وصال نداشتم. شاید میخواستم بهش نشان بدهم، داری از دستم میدهی. این نگاه خمار را لابد.

این چهرهی حقیقی من است. زنی که میخواهد ستاره شود، آما قلب رقیقی دارد.
قصه را چطور با سر ببرم؟ شنبهاست. سر ظهری، بعد از دو لیوان شراب و اندوه خوابیدم و الان انرژی فیزیکیام بالاست و در لباس رزم ورزشم که در برف برانم بروم جیم. گاه نباید به صدای ذهن گوش داد که میگوید دنیا جای تخمیایه و بمونیم خونه روی مبل غمگین بمونیم. بدن را تکان بدهیم، شاید مخ هم تکان خورد.

این هم میگذارم که بالبخند و آرایش فینگیلی ازتان خدافظی کنم امشو.
خوشا به حال من که هنوز چنان جوان و پرشورم که اندوه و تردیدهایم را با دو لیوان آب خنک، یک عود، صدای شروین و شادمهر و سوگند و یک ساعتی قصه گفتن میتوانم ببلعم و باقی را تف کنم.
خوشا به حال من که تا اینجایش را خواندید. ۷۵۰ تا شب و یک دنیا برون ریزی امشو.