
به تنها چیزی که عادت نکردم، جابجایی هورمون و درد ناکس پریود است. چنان میپیچد از کف پا تا تخمدانها، پشت کمر، زیرشکم.
سوزن سوزن، پتک پتک، بیحس، تراشیده شدن از درون.
دیوارهی رحم میریزد و شهریار، آه شهریار، گویی قلعههای سرزمینی فرو میریزد و بلوکهای خاکستری سنگ، خرد میشوند.
شهریار، آه، شهریار.

سلام از چیلی داغ، از خانهی رییس.

از این میز زیبا. کیف کردیم منزلشان دیشب.
هرچند که درد پریود و سرمای زمستان طاقتمان را بریده.
بگذریم. قصهی امشو
امروز رفتم دپارتمان هنر، با کیم چای بخوریم و برگه تصحیح کنیم، روبروی ژیگولو درامدم. پفالود از هورمون، بی میکاپ، عینک افتابی به چشم، کاپشن به سر، با چهار تا اعلامیهی جلسهی انتخاب بازیگر.
پوسترها را ازم گرفت و گفت نصبشان میکند. ازم پرسید بهت خوش گذشت هالووین پارتی. به کیم گفت که من از ترس نگاهش نمیکردم.
من و کیم رفتیم اشپزخانه اب داغ کنیم. پشت سرمان امد. نوشابهای از یخچال برداشت. من گردنبند نقرهاش را دید میزدم.
-دوستات خوش گذشت بهشون؟
*جواب دادم خیلی.
_کجاها رفتین.
* کوه و فلان و بهمان.
از غذا پرسید. عکس نشانش دادم و با زیرکی چند عکس قبل و بعد چک کرد. قرار است به کلاسمان سر بزند. پرسید زندگی چطور است. سوال و سوال و سوال.
ما که نفهمیدیم چرا کسی تعلل میکنند به گاه دعوت برای بیرون رفتن و وقتی میبیندتت، غرق شوق میشود.

کامنت جواب نمیدهم و فقط لایک میکنم. بینهایت لذت میبرم از توجهی که میگیرم.
نظری دیشب حذف شده بود. حدس میزنم از پاسخ دیگری به آن، مرتبط بود با حجاب.
متنی درآمد از ادارهی ان فلان، که بازیگرانی که کشف حجاب کردند، ممنوع الکار هستند.

ترانه، وزین و کوبنده پاسخ داد.
فکر میکنم که هیچ وقت تصمیم مهاجرت نداشتم. حتی وقتی سفر آمدم امریکا. در تمام فستیوال گردیهایم، پارچهای سرم میبسنم به گاه جایزه گرفتن.
آتلانتا، ۲۰۱۸.

این آخرین باری بود لچک سر کردم در جشنواره. از سالن که بیرون زدم، مخاطبی جلوم را گرفت که چرا آن داخل حجاب کردی؟ مگر دنبالت میکنند؟
جوابی نداشتم.
باید چه میگفتم؟ از کشوری میآیم که پر از جاسوس است؟ که نمیدانم چه کسی توی سالن با ماست؟ چه کسی عکس بی روسریام را میبرد ادارهی ان، از نانخوری بیاندازد.
بعد از چهار بار دست.گیری توسط گشت ترشاد، دستبند، دادگاه، دادسرا و توقیف فیلمام، بریدم.
فکر کردم شاید هیچ وقت نتوانم دوباره در ایران فیلم بسازم، یا در ولیعصر راه بروم. آمدم یا رفتم. بستگی دارد کدام ور دیوار هستید.
زیست نکبتی داریم از جهت ملیت، پاسپورت و هویت ایرانی.
این سرزمین را حفظ یا نجات بده از خشکسالی و حماقت!