سی و پنج سالگی پشت در است و کمی وحشت کردهام. زندگی مثل فرفره دارد جلو میرود و ما هنوز اندر خم یک کوچهایم. دیشب مجلسی دعوت بودیم و باقی اساتید و شهردار و رییس اداره آب و شورای شهر و رییس ساختمان برای قدردانی از هنرمندان شهر و جمعآوری پول برای بزرگان شهر. من و رییسم جان و کیم زنش و رییس کل دانشگاهمان و زنش و دو نفر دیگر سر یک میز بودیم. رییسم در شلوغی که مشغول معاشرت با باقی بودم آمدم در گوشم گفت جای کتت را با جای خودم عوض کردم که بتوان پیش رییس دانشگاه بنشیند.
روزگار چنان اناش کرد که خندهام گرفت. اقبالش کوتاه بود و زن رییس دانشگاه بغل دستش نشست.
از مجلس که درآمدیم گفت، احساس بدی دارد صندلی مرا جابجا کرده است. ولی فکر کنم بیشتر کنف شده بود

به هر حال، صدای مرا از یکشنبه میشنوید. بعد از چرت بعدازظهری، آمدم همت کنم عدس پلو بزنم. گوشت چرخکرده سرخشده آماده است و برنجی گذاشتم و عدس.
آیا میدانستید دماغ من سوپر ضعیف است؟ بلند شدم به عدس سر بزنم، خانه را دود گرفته بود. میدانید که همه چیز سر هم است. یعنی یک مستطیل بزرگ که یک طرفش آشپزخانه و طرف دیگرش مبل و تلوزیون
وسط دود پاشدم و دیدم در پلاستیکی قوطی قهوه روی گاز جامانده بوده و من شعلهی اشتباه را روشن کرده بودم و چشمتان روز بد نبیند. گاز به گا رفت. خانه بوی پلاستیک سوخته و دود میدهد. عدس و برنج دارد میپزد.

این هم از سندش.

این هم از عکس چتری. این آخر روز جمعه است. غمگین بودم و کمی ضدحال. دیت اولمان را کنسل کرده بود و من بعد از گالریگردی، رفتم کافهی روبروی خانه و به کوچکی شهر و تنهایی فکر کردم.
فردای آن روز با پسر مسیحی رفتیم بیرون. با دسته گل شواپ کرد. کیف کردم. نسبتن خوش گذشت. اهل دود و الکل نیست. موسیقی مسیحایی در ماشین گذاشته بود و ازم پرسید بهشت برایم چگونه است؟
اینجای زندگی آموختهام بشنوم. بفهمم. عبور کنم. تغییر ندهم. نه خودم را نه دیگری را به ضرب. معاشرات کنیم و زور نزنیم.

امروز استایل جدید امتحان کردم. چتری با موی فر. خیلی دپساش نداشتم.
به مفهوم موهوم دلبستگی فکر میکنم. این که چطور، من عاشقپیشه، که سالها آدمها رو دوست داشتم، شد ماهها، هفتهها، روزها و الان دارم سعی میکنم به هیچ کس بیشتر از ۲۴ ساعت وقت ندم.

غریبه بچهها. به خدا غریبه. این هفتصد و یک شب، خطوط جنون رو دیدم و ناخودآگاه، تصمیم گرفتم با همهی عشقم، ملکهی یخی بشم.

دسته گل پسر مسیحی رو توی خونه توی گلدونای کوچیک پخش کردم.

فکر میکنم چطوری دارم سعی میکنم بی اتصال، دیت کنم و چل نشم.

هه! منی که واسه چیزهای کوچیکتر از این عاشق شده بودم؟ چی سرم اومد؟
چی سرم اومد که فعالانه هر روز گفتم باور نکن. نه میهمان نه میزبان نه گلهای داوودی را.
35 پشت در است. در انتظار عشق هستم در منطقترین حال ممکن.
آرزو میکنم سی و پنج خوش بگذرد.