
من صاحب زردترین مبل دنیا و بازیگوشترین ذهن عالمام.

من شلوغترین میزها و سرخوشترینکودک درونها را دارم.

من میان شلوغی تولید و اضافه وزن دو ماه اخیر چرخ میزنم.

من توانستم بالاخره، باند فرودگاه مقصد یک سال گذشته را ببینم.

یک هفتهی دیگر این ترم تمام میشود و از دار دنیا، من میمانم و نه ماه تجربهی تدریس و چیزهایی که به عنوان معلم یاد گرفتم.

از کلاس بازیگری، تدریس فیلمبرداری، نرمش و کرنش با کودکان.

چند روز دیگر، یک سال آکادمیک تدریسم تمام میشود و امیدوار و مشتاقم به سال نو.

دوستان جدید ساختم در این یک سال و یک نفس انگلستانی بلغور کردم.

چه چیزها ندیدم و چه درسها که نیاموختم.

شوق استراحت دارم، فهم آنچه گذشت. انضباط افکارم، آموختههایم، و برنامههایم.

چند باری به تماشای آفتاب غروب نشستم.

این پارسال من همین روز است.
از مصاحبهی یوتا برگشته بودم، در آن فاکداپنس مالی، رفتم تایر نو بخرم.
چهارم می، میشود سالگرد مصاحبهی من در این دانشگاه. یعنی تا ۳۶۲ روز پیش، هیچ تصوری نداشتم از آیندهام. همانطور که حالا هنوز نمیدانم سال آینده این روزها چه میکنم.