
منصور یه آهنگی داشت «انتظار»
میگفت، از سر بچگی، تا ته پیری، انتظار، انتظار.
من، بیمار انتظار کشیدنم.
جوونتر که بودم، که عقلم نمیرسید، بزرگ شدم فهمیدم چه میکردم. میرفتم توی چالهی انتظار کشیدن.
اولین باری که کاشته شدم، پونزده سالم بود. با شاهرخ نامی در یاهو آشنا شده بودم و بعد از چند ماه انتظار و پیام فرستادن، دم سینمایی در میدون ولیعصر قرار گذاشتیم. من اسم سینما رو اشتباه و اسم میدون رو درست گفتم. موبایلی هم که در کار نبود. شاهرخ رفت دم سینما و من دم میدون واستادم.
واسه پونزده سالگی و اولین دیتم بدجوری ضدحال بود. من چند ساعت انتظار کشیدم و بد تو ذوقم خورد.
بعدتر، هم، ناخودآگاه، روابطی رو دنبال میکردم که توش انتظار و کاشته شدن زیاد بود.
نه چون دیت پونزده سالگیم خوب پیش نرفت، نه. چون از بچگی، زیاد انتظار رسیدم بابام رو کشیدم که خوب، خوشقول نبود.

چند روز دیگه دارم سی و پنج ساله میشم. فهمیدم، توی چند سال گذشته، چیزهایی رو دنبال کردم بیمعنی، غیرقابلدسترس، و پر انتظار.
به قول حضرت تراپیست، ترامای گذشته را مجددن و مجددن بازسازی و زیست کنم.
الان که مینویسم، در آگاهی مطلق، میدونم که زیاد چشمام امروز به گوشی مونده. از ساعت ۴ بعدازظهر، که آخرین پیام رو اون داد و من لایک نکردم، تا الان که ۱۰:۲۲ شبه و من منتظر پیام شب بخیرم!
به خودم نهیب میزنم، زن، به خودت بیا! تو گیرت یه شب بخیره!؟ جواب میدم، پس تا کی باید صبر بکنم؟
انگاری، اون موجود وسواسی حراسان بیدار شده و هی داره F5 میزنه ببینه شاهرخی که خودش اشتباهی فرستادش یه سینمای دیگه کی انلاین میشه.
انگاری، همهی اون انتظارای پشت پردهی توری با والانهای مواج، بوی خاک پشت پنجرهی اتاق پذیرایی خانهی فرهنگ طبقهی چهارم و نمای شش باغچهی نه چندان آباد و سوپر پارسا، ماستبندی اقا جواد، خشکشویی و پلیسه، سوپر ارکیدهی دو نبشه، همه و همه، کنار هم و نرسیدن پیکان سفید بابا رو هر ثانیه در این بزرگسالی، پر پیچیدگی استاد دانشگاهی یک فیلمساز حساس قصهسرای فیلسوف، هزار باره زیست میکنم.
ساعت شده ۱۰:۲۷. پنج دقیقهی این انتظار را، با نوشتن از انتظار، با موهای پیچیده در حوله و چشمان سرخ از شامپو گذران کردم.
پس کی تکست میده؟ چقدر صبر بکنم؟ نکنه دیگه هیچ وقت پیام نده؟ نکنه صبح بیدار بشم و بدون صبح بخیر بره سر کار؟
مگه میشه؟ مگه میشه الگوی انتظار، چنان سهمگین، به سان طوفان، ریشهی درخت کهن آرامشم را از جا بکند و با تردستی بندازد به دست تندبا وحشت رها شدن؟
آیا در علوم انسانی مرتبطاند؟
موجوداتی که طرحوارهی رها شدگی دارند از انتظار هراس دارند؟
چطور میتوانم ریشههایم را به جان مادر طبیعت گره بزنم؟ که این انتظارهایی که حتی اسمشان را نباید گذاشت، انتظار، باید گفت، پروسه زمانی، فهم و درک انسانهای دیگر و اعتماد.
هر چیزی که انتظار نیست.
رسیدن ویزا انتظار بود. جواب دریافت نامهی استخدام، انتظار بود. ولی تکست شب بخیر که نباید همان آشفتگی را در مقیاسی مینیاتوری ایجاد کند.
ساعت شد ۱۰:۳۳
کاناپهی زرد، میلرزد از لرزش ماشین لباسشویی.
هفتهی شلوغی در راه دارم و میدانم، آداب صبوری، وحشت نکردن به هنگام نامشخصی، فهم و درک انتظار، بخشی از ۳۵ سالگی من است.

پ.ن: پارسال این موقع امدم این شهر برای مصاحبهی کاری. همین روز.
انتظارم رسیدن به جایی بود که الان هستم. چقدر تو ک.سخلی آدمیزاد!