
در تصویر بزرگ زندگی دنبال چه هستیم؟ مگر جز این است که هر چیز که در جستن آنی، آنی.

بی فیلتر، بیواسطه.
ورزش میکنم و بیش از کاهش وزن و سایز، امید دارم، عادتاش درونی شود.
از دمبل زدن نمیترسم. هنوز از ورزشهای شکم و پهلو فراریام.
انگار روبرویی با این چند سانت، مبارزه با رستم دستان است.
میفرمان، به تعویق انداختن، لزومن، به معنای، تنبلی نیست. گاه از وحشت روبرویی با حقیقت است. حقیقتی به نام چقدر ممکن است؟ چقدر من بلدش هستم؟ چقدر طول میکشد.

این عصر یکشنبهای، دوم ژوئن بیست و چهار، از همیشه به رویاهایم نزدیکترم.
جایی ایستادهام، که میتوانم، پایینتر را نگاه بیندازم.

چقدر راه آمدم. از فیلمساز وطنی، سر سوزنی انگلستانی، شوق تغییر، تا اینجای مسیر که شدم آنچه هستم.
چندین قله برای فتح پیش روست.
حقیقتن خسته نیستم.
خستگی در کردم این یک سال گذشته. علیرغم این که هر روزش، چیزها و چالشهای نو داشتم.
ولی، این لانهی تک نفره، حقوق معلمی، عادت ورزش یک خط در میانی، تراپی حداقل ماهی یک بار، زیست استاد دانشگاهی، جلوتر رفتن پروژهی فیلم، در خط و رد و مسیرهایی، بهم کمک کرد، احساس امنیت و ریشه زدن بکنم.
مسیر پر پیچ و خمی بود. زیگزاگ. از شیب تیز، نمیتوان مستقیم بالا رفت و بایستی تاب خورد. هر چند که این توهم را ایجاد میکند که فقط چند متری بالاتر رفتی از باب ارتفاع، آما، مسیر زیگزاگی طولانیای زدهای.

رسیدهام، چند متری بالاتر. با کلی ابزار. میدانم میتوانم بالاتر بکشم و در این میانه، چند کمپ را باید بگذرانم که بعضیهایشان، نیاز به دویدن دارند، بعضیها نفسگیری.

به خودم آمدم دیدم معطلش دارم میکنم. گفتم زن چت شده؟ فرمها رو بفرست؟ پاورپوینت رنگ رو آماده کن و خروجیها رو بگیر بره.

فهمیدم، گیرم انجام کار نیست، بلکه ناخودآگاهم، این پا آن پا میکند که تابستانمان تمام شد. باید آتش را خاموش کنیم و راه بیافتیم.
باید حرکت کنیم که شب نشده، رسیده باشیم ایستگاه بعدی.
پاشین رفقا! آفتاب داره میدوه!