
شبی که پیش رو داریم، قرار است سیزده روز غیبت را پوشش دهد.
داستانک اول: رییس دانشگاه آمد ازش ویدیو گرفتیم برای خوش امد جشنواره فیلم مستند. کارگردانی ریزی کردم و حالا رییس دانشگاه میشناسدم به اسم که من شری هستم کارگردان.

داشتم رندوم عکسها را اسکرول میکردم، از این اسکرینشات دارم.
شاید حکمت بزرگ یک سال گذشته، رشد صعودی، پر درد، توامان با محافظهکاریم بود. بلی، محافظهکاری. چیزی که در من به اندک موجود بود و به گاه هجرت شرق به غربم، درس مهمی گرفتم. در سفر مهاجرانهام، پریدن از اپیزود دانشجو به پرفسور، غریب بود. گفتم که لیستی یافتم که در آن، شغل نهم زندگیم استاد دانشگاهی است؟ پس میتوانید تصور کنید چقدر جدید است.
در این یک سال، به سان دانهی لوبیای کوچک جوانه زدم و از آنجایی که میدانستم چقدر ساقهام شکننده است، بی زره، دست از جنگجویی برداشتم و با محافظهکاری بیشتری زیست کردم و قدم برداشتم.

برای من که از کف صحنهی سینما میآیم این اتاق هولناک بود. اتاق کنترل تلوزیون. وحشت کردم و الان بعد از چند جلسه آموختهام.

از جنگ وحشت کردم. گریه کردم.

اما، تقویم این سرزمین، به ساعت دیگری میگردد. همزمان که نیمی از خاورمیانه، در وحشت اغاز جنگ میسوخت، این سوی جهان، ملت در فستیوال موسیقی، جشن گرفته بودند. بی خبر از اهل دنیا.

من اما خوب بلدم ترسهایم را راه بروم. راه رفتم و غروب تماشا کردم و به صلح فکر کردم.

مشت مشت فیلم انضباط میدهم.

زنده ماندم از وحشت جنگ. جنگ نشد. در تب و ترس جنگ، هزار باره قلب کوچک عاشقم را در آغوش کشیدم و نگذاشتم آسیب ببیند.

خط چشم سفید خریدم و فهمیدم برای این جهان زیادی درستکار و صادقم.

جشنواره فیلم برگزار کردیم. برای اولین بار جلوی دوربین انگلیسی با اخبار محلی حرف زدم و عصری پخش شد.

شکرگزار جوانی و سلامتی و زیبایی و عشق خانوادهام شدم. هزار باره.

و امروز، دلبستگی قلب کوچکم را قدم زدم.

شرح دریاچهای که غروب میکند.

شرح واژهی دلیر مقاومت به گاه زیستن.

از صبح سردرد دارم و صبح میرویم با رییس، شهری در این نزدیکی با شاگردان دبیرستانی اختلاط کنیم.
زندگی، میگذرد.

و این منم. پنهان در آینه. بعد از گریهای مفصل برای شکوه اردیبهشت.