
خستگی همین شکلی است. غذا در حال داغ شدن است. از خانهی همساده، صدای زناشویی میآید. من میدانستم امروز آمپر چسباندهام.
صبح، تراپی سنگینی داشتم و آن میانه گریه کردم چون به یک گرهی سفت خوردیم. روز به تدریس گذشت و میتینگ و پوستر چسباندن در دانشگاه.

کلاف نبودم. میدانستم یک جای کار گرفتار است. سر چرخاندم و در میان ابرآلودگی هورمونهای پریود، سگ سیاه افسردگی را دیدم.
من روزهای افسردگی زیادی داشتم که با نیکوتین، شکر و غذای زباله پرش کردم. با وول خوردن گوشهی مبل.
حالا که شاغلم، باید ساعت مشخصی جای مشخصی حضور بیابم.
پس مجبورم و محکومام و کمی معذورم که انرژی و توانم را بالانس کنم در طول روز.
شبها، گاهی، وقتی اینستاگرام را بالا پایین میکنم، گریه میکنم.
با آهنگ دامبولی «تو رفتی ولی فکر من تو …» یا تصویری از شمال ایران با صدای مهستی. چیزهایی که لزومن نوستالژیک نیستند ولی اشکم را در میآورند.
کمی شبیه مراحل اولیهی افسردگی است. یا شاید ریکاوری از روغنسوزی سه چهار سال گذشته.
هر چه بود، گفتم زن. به خودت بیا. همینجوریش اضافه وزن یافتی از تابستان و این چهار کیلو روی مخت است.

کمی بیشتر از مسیر همیشه راندم تا غروب را تماشا کنم که زیباترین است.
در دل غرب وحشی، به سمت غرب وحشی راندم.

برای اولین بار، در این سه ماه، پا گذاشتم به کتابفروشی محل.

یک ساعتی گشت زدم و تکتک صفحهها را ورق زدم. با دوصفحه و یک کتاب بیرون زدم.

این منم. وقتی به ضرب کتاب و مراقبت از خویش، میروم به جنگ افسردگی.

برمیگردم با موز و کتاب و موزیک بالا.

چیلی میزنم. بقایای منزل رییس. پاستا را جدا پخت. خود چیلی، ترکیب تند و بلاسوختهی فلفل تند همین جا به اسم چیلی، لوبیا، گوشتچرخکرده و رب است. واویلا بود.

حالا دنبال اینم که موزیکی بگذارم و خودم را بجورم.
خود را جوریدن چطور است؟

لباسهای کثیف را میاندازیم ماشین. آشغالها را پاکت میکنیم. ظرفها میروند توی ماشین. نامههای جامانده باز میکنیم.

انقدر میجوریم که قرار بگیریم بنشینیم و بنویسیم.
غر بزنیم. از جهان. به گاه پرحوصلهتر بودن، کلام حکیمانه بنویسیم.

افکار زیادی در سرم پیچیده. چیزهایی مثل معنای ناخودآگاه، حساسیت انسانها، تعلل، تکبر. کوتاهی زندگی، این که گاه دیگران را میترسانم.
واژههای رندومی در سرم قل میخورد، مثل، بزرگواری. شعور. درک مقابل.

امروز تولد بابا بود. دلم برایش تنگ شده. زیاد. قلبم، فیزیکی، فشرده میشود بهش فکر میکنم. دلم برای بابا تنگ شده. همینطور که به این جوراب جدیدم خیرهام، یادم میآید جورابهای زمستانی بابا این شکلی است. گریهام گرفت.

میبینی شهریار. دلتنگی ته ندارد. برای جوراب گریه میکنیم.

میدانی شهریار. هیچ کس ته ذات تنهای آدمیزاد را نمیبیند. حالا ما میمونهای توسعه یافتهی مدرن، زبان بلدیم و رمانس و شعر و غزل و ناله میکنیم غم دل را در هایکو و وبلاگ و فلان قل میدهیم. اجدادمان را بگو، که ته تهش، دور آتش جمع میشدند و به دود و زوال هیزم چشم میدوختند و در تنهایی و عدم ارتباط له میشدند.

رنگهای جدیدی به زندگیم اضافه کردم. گل زرد.

آبکش زرد.

مبل زرد. که فعلن مثل ننه بزرگها، رویش پتو میکشم کثیف نشود.

قبل اینکه این شب را ببندم. این من هستم و کیم. دیروز، هالووین سر کلاس.
هرچند که یک نفرتان از ژیگولو ناامید شده. آما در این جهان رندوم من، هنوز دبدنش اندکی هیجانزدهام میکند.
فردا جلسهی انتخاب بازیگر است. مشتی کودک داریم، تعدادی استاد دانشگاه سرخوش که برای تست میآیند.ژیگولو میآید فیلمبرداری.
خبرتان میکنم.