
چه دختری. دیروز است که بیدار شد. به جای سایههای بلقبلقی، سرمهای در چشم کشید و چشم شهلا کرد برود برای انتخاب بازیگر برای تولههای کلاسش.
خوب پیش رفت. ژیگولو شو آپ کرد که از ما ویدیو بگیرد. گفتمش تو برای هیچ نقشی نمیخوانی. گفت اگر مجبور باشم. عشوه رفت و آمد برای دو نقش خواند و من بلاسوخته ازش ویدیو گرفتم.

جلسه انتخاب بازیگر تمام شد و رفت که عصر برگردد برای کلاس بعدی.

رفتم سراغ تولید محتوا با طفلان مسلم.
نمیدانستند چه ایدهای اضافه کنند برای انتهای اپیزود کمدیشان. دستمال کاغذی و خود ار.ض.اایی را پیشنهاد دادم.

طفلان مسلم. ایدهی مرا اضافه کردند و اپیزود کمدی با دستمال تمام شد. لحظهای فکر کردم که چه دنیایی است این امریکای رندوم.

کودکان گلم، تولید کردند. کراششان را زدند. قربان کوچکی و بیگناهیشان رفتم.
یکیشان، ۲۳ ساله دارد بابا میشود.

درضمن، گوشهی تصویر، دماغ و کلاه ژیگولو است. خلاصه امر، پنجشنبه هم رفت و ما و ژیگولو، عبور میکنیم.

شد فردای آن روز. یا امروز. رفتم ادارهی فلان برای تعویض پلاک به کلورادو.
۷۰۰ دلار پیاده شدم. کمرم شکست خدایی. ماشین نو است و هزینهی جابجایی پلاک بالا. خلاصه، پلاک موقت به دست، سعی کردم پیچ بالای پلاک را ببندم با دست، نشد. جعبه ابزارم همراه نبود و خنگی کردم با کلید آپارتمانم، پیچ را سفت کردم. دندانهی کلید خراب شد و دیگر در خانه را باز نکرد.

خلاصه که زنگ و ایمیل به مدیر ساختمان و کلید جدید آورد و حیرت که چطور کلید سالم خراب شد.

الان آخر شب است. بعد از ۴۸ ساعت شلوغ، یک سردرد ترسناک، و کمی هیجان، روی مبل جسد شدهام. فردا ساعتها میخوابم.
شب خوش قشنگها. آمدم سلام بدهم، بروم