
مادر اینجاست و عشق اینجاست و استامبولی.
طفل که بودم، چهار پنج ساله. خونهی بابابزرگم از طرف پدری. آقا جان. محسن خان. همواره عمه عموها از چهار گوشهی دنیا خودشون رو میرسوندند همدان. مهمونها از شیراز، اصفهان، تهران، بوشهر و مشهد میومدند و ما بچهها مثل بنز عشق میکردیم و قل میخوردیم.
وقتی مهمونها میرسیدند، بزرگترها میگفتند «رسیدن بخیر»، من میشنیدم «استم بخیر»
از اونجا که تعداد زیادی بچه و بزرگ باید سیر میشدند سر سفرهی آقا جان. چه غذایی راهدستتر از استامبولی؟!
قابلمههای استامبولی و بوی برنج گوجهای میپیچید توی خونه. زنعمو نسرینم، سالاد شیرازی درست میکرد با آبغوره.
استامبولی، برای مراسم «استم بخیر».
استامبولی پلو برای من یادآور شادی است. خانهی آقا جان. حیاطش و درخت سیب و آلبالو. رسیدن عموها و عمهها.
چای با پولکی اصفهان. بازی با بچههایی که سالی دو بار میدیدیم و تولدها، مهمانیها و عروسیهای پیش رو، که معمولن دلیلی بود برای مسافرت عموزادهها و عمهزادهها.
من در خانوادهی پولداری بزرگ نشدم. خانوادهای متوسط، معمولی و متوسط.
خانوادهای متوسط، با یک جور غذا سر سفرهی بابابزرگ. استامبولی در ظرفهای ملامین.
خانوادهای متوسط، عاشق زندگی، عاشق شادی، عاشق رقص، عاشق خندیدن.
غلو نمیکنم اگر بگویم شادترین روزهای کودکیم با طعم استامبولی بود.
یا سوسیس بندری و اولویه.
خانوادهی خوش خلقی که به هر بهانهای میرقصیدند، میخواندند و دور هم جمع میشدند.
مامانم آمده امریکا بعد از شش سال. اولین غذایی که بعد رسیدنش پخت، استامبولی بود.
استم بخیر مامانم