
بچا. حاجیتون گیر کرده بود پشت فیلترینگ و به هر زبون و ویپیانی میزد تو نمیاومد. ایمیل میومد که دارین کامنت میذارین و دوس داشتم با آتیش بهتون علامت بدم که گیر افتادم اینور دیوار. که خب ماشالا همهمون حبسکشیدهایم و زودی فهمیدین.

اینجا، غروب است مدامن. در قلب من. ده روزی در نیمه تب و سرماخوردگی و کلافگی گذراندم. تنهایی، سوپ تخمی، عادت کردن به زندگی، پذیرش و پذیرش و پذیرش.
ترکیبیام از خشم، بیحوصلگی.
ترکیبیام از درد، دلتنگی.
همچنان در حال درس دادنم. همچنان در حال راه انداختن کودکانم.
از زندگی چه میخواستم سال گذشته این روزها؟ آنچه هماکنون دارم.
الان چه میخواهم. هیجان. عشق. رمانس.
پریشب، پیامی فرستادم برای ژیگولو. حالش را پرسیدم و گفتم امیدوارم زندگی آسانتر بگذرد بر او.
چند ساعتی طول کشید پاسخ بدهد و خشمگینترین شدم.
پاسخ داد که چقدر مهربانم. حالش بهتر است و مادرش و جراحیاش بهتر پیش میرود.
من چه میدانم. من چه میخواهم.
کلاف بودم که دسترسی ندارم. کلاف بودم که نمیتوانم قصه بگویم.
قرار بود رمانس باشد این فصل زندگیم.
کی این قرار را گذاشت؟ خودم و خودم.
آه، چه قصهی چسنالهای. عفو کنید.
اینجا پاییز شده. درختها زیباتریناند. زرد و نارنجی و قرمز.
انگاری با گواش، دانه دانه را رنگ کرده باشند.
پاییز فصل عاشقی است جانا. فقط عاشقی.
فعلن که از جهان رمانس، سهم ما، پیام بهبودی پهلوی شکستهی مادر ژیگولو است و نگاههای خریدار دانشجوهای ورزشکار زلزلهام.

آن جوراب شلواری قرمز منم. با دانشجویان زلزلهام. درس و حکمت یادشان میدهم و سعی میکنم جوان بمانم.
دیرتر، که نشستمگوشهی مبل. یادم آمد به همسادهام.
پسر. حاجیتون توی این سینگلهود و بیرمانسی چل شد از دست کی. همساده دیوار به دیوار. یه هفته است یا دلبرش برگشته از جایی یا تازه دیت کردهاند. به تمام امامان زنده و مرده و غایب و حاضر قسم. چنین نیروی جسمانی و همتی را سالیان است نشنیده بودم.
صدای زناشوییشان که ماشالا از این دیوارهای پرپری مثل بنز رد میشود. به قوت خدا و خر و خرما، سه بار. شمردم. صبح و شب و نیمه شب. هر بار بین بیست تا چهل و پنج دقیقه.
ما هم نشستهایماین ور دیوار، برای پهلوی شکستهی ننهی ژیگولو دعا میکنیم، میز عسلی پیچمهره میکنیم، ذکر و حمد خدا و خر و خرما میکنیم که چنین قوت بازویی نصیب تمام مومنین و مومنان بشود. بی ویاگرا و با وضو.
خلاصه حاجیتون سرسام گرفت.

بروم این بحران میز را نجات بدهم. جواب پیام ژیگولو را بدهم که بعد از عمری، تکست داده کلاست چطور بود. به روح معمار ساختمان درود بفرستم و گل و گچ نیمه شلاش.